En sommigen waren er ooit zomaar heel even
maar blijven voorgoed in je leven

Geluk belt niet aan. Geluk wordt ook niet bezorgd door de postbode.
Geluk creëer je deels zelf door te genieten, te relativeren en simpelweg actief iets te ondernemen. Maak er wat van…

Wat ik maar bedoel aan te geven is dat manipuleren niet per definitie slecht hoeft te zijn. Het kan slecht worden gebruikt, maar dat hoeft niet.
Ik was mij als jonge blom niet zo goed bewust van dit talent. Dus manipuleerde ik mij helemaal kapot, zonder dat ik zelf doorhad wat ik deed.
Ik kreeg het trouwens uiteindelijk wel door. Vooral toen ik menigmaal op mijn bek was gegaan nadat ik, – achteraf bekeken dan – bozig, verdrietig of zelfs razend mij af zat te vragen waarom iets was uitgedraaid op een mislukking: ik had er verdomme toch zó hard mijn best voor gedaan, om het voor elkaar te krijgen!?
Het kwartje viel. Eigenlijk hele geldwagens vol kwartjes vielen er toen ik, de doorzetter die ik ben (want drammer klinkt zo akelig) het verband begon te zien met mijn eigen handelswijze en de zoveelste Ware En Nu De Echte Ware, die toch ook geen Ware bleek te zijn na 3 maanden (of na 8 jaar).
Het is zo verleidelijk. Het is zo eenvoudig. Het gebeurt zo snel dat je het zelf eigenlijk niet eens door hebt: iemand waar je verliefd op bent en waarvan jij alleen nog maar even die ander moet overtuigen dat jij ook De Ware bent voor hem of haar.
Als je over basis manipulatie skills beschikt is de kans best groot dat het je zal lukken en als je een ware prof manipulator bent, neemt die kans toe. Je zal die ander krijgen en vangen en hebben.
Probleem: het is niet echt. De prijs die je daarvoor uiteindelijk betaalt is hoog. Iets wat zuiver en puur hoort te zijn zoals de liefde, kan nooit groeien wanneer de wortels onoprecht, egoïstisch, onzuiver en gemanipuleerd zijn. Dat mag je best met mij oneens zijn, trouwens, maar ik ben hier inmiddels van overtuigd, dankzij de schade en schande die ik heb ondervonden.

Waarom doen we het? Waarom creëren we iets, forceren we iets, knutselen we een leugenachtige waarheid?
Simpel: omdat we het zo graag willen. Omdat het verdomd veel zeer doet als je eenzaam bent, alleen bent of die ene zó ontzettend graag wilt als partner.
Maar wanneer je jouw Ware moet overtuigen dat jij zijn of haar Ware bent, gaat er iets niet helemaal goed en zou je eens moeten overwegen of diegene wel je Ware is (schrale troost: de praktijk wijst uit dat we meer dan 1 Ware hebben in ons leven).

Ik heb lesgeld betaald. En geloof me, dat  was een van de hoogste rekeningen die ik ooit heb betaald.
Toch heeft het me wakker geschud en ben ik dus alsnog blij. En tijdens mijn boetedoening nam ik mij een ding heel stellig voor: nooit meer.
Ik wilde echt en ik wilde dus dat de ander net zo graag wilde als ik. Moeite doen voor een ander is prima. Jezelf in bochten wringen om met de volhardendheid van een pitbull vast te houden aan iets of iemand is allesbehalve prima.

Ik leerde Hem kennen, de huidige Echtgenoot, en hoe stralend van verliefdheid ik ook was, ik waakte er voor om niet te manipuleren. Dat kostte moeite, maar mijn missie slaagde: het en hij en wij waren echt. Zijn daardoor nog steeds echt.

Een ander laten geloven is mooi. Maar een ander en zijn of haar gevoelens zelf leren kennen en laten tonen, is zoveel mooier.
Want een realiteit is altijd nog beter dan leven in een leugen: je verdient beter immers zoveel beter dan te leven in een bubble…

Ik ben snel uitgekeken en verveel mij snel. Zo was mijn gemiddelde verblijfsduur op een school gemiddeld 3 tot 12 maanden per schooljaar. Later in mijn leven een dienstverband gemiddeld 2 tot maximaal 6 maanden. En eigenlijk gold dat ook wel voor vriendjes. Kortom, ik ben een asshole, raak snel verveeld en uitgekeken én heb een extreem groot concentratieprobleem. Het verdient dus alle lof dat ik tijdens deze conferentie welgeteld 7 uur lang ademloos en geboeid alles heb gevolgd.
Ik zal nog een informatief stukje schrijven voor mensen die meer over dit onderwerp willen weten, inclusief cijfers en feiten, alarmerende signalen, gesprekstips en handelswijze na vaststellen.

Al drie dagen spoken de schrijnende verhalen door mijn hoofd die werden verteld, naast alle informatie en tips. Het verhaal van de jonge ervaringsdeskundige Charlie Bee die overigens twee boeken heeft geschreven, raakte mijn hart door haar wijsheid en oprechtheid.
Het verhaal van Debby, verteld door haar ex-docente, die nu, op 27 jarige leeftijd, in een gesloten instelling woont en zichzelf letterlijk van top tot teen snijdt. Gek? Haar vader en ons rechtssysteem, ja. Die zijn gek. Haar vader die haar als kind jarenlang seksueel misbruikte (‘ik kreeg 2,50 per wip’) en slechts tot 3 jaar werd veroordeeld toen het misbruik uitkwam. Haar vader, die daarna aan het werk ging als conciërge op een school.
Debby haar leven is kapot. Zelfs de snijwonden en littekens zullen ons nooit precies kunnen vertellen hoeveel pijn zij lijdt en heeft geleden.
De dag werd mooi afgesloten door de vrouw die Debby’s verhaal vertelde en tevens een van de trainsters en spreeksters was: ‘Als jullie na deze dag een kind kunnen helpen doordat jullie hebben geleerd signalen te herkennen, is mijn doel bereikt.’
Een mooi doel waar ik graag aan zal proberen bij te dragen door de opgedane kennis ook weer te delen met mensen die mijn stukjes lezen.

1- ‘Wat groot!!!!’ *geschokte of vragende blik*
WTF moet ik hier nou mee? Wat denk je nou zelf? Dat ik iets zet waarvan mijn bedoeling was om het niet groter dan 2 centimeter te laten worden en toen het af was ik ineens zag dat het mijn hele rug bedekte?

2- ‘Krijg je daar nou geen spijt van later?’ *uitdrukking op gezicht alsof persoon poep ruikt*
Nee. Eenmaal oud zijn jij en ik allebei lelijk, gerimpeld, zeer waarschijnlijk dik of tenminste uitgezakt en hebben een treurige huid. Mét of zonder tattoos maakt dan echt geen ruk meer uit, hoor: we will both look like shit.
Los daarvan, ik vind het nu mooi. Ik denk na over wat ik zet en waar ik het zet.
Los daarvan part II: welke ‘later’?
Ik bén al ‘later’. Ik ben oud en ook nog eens oud genoeg om te weten dat ik nooit in bepaalde beroepen/sectoren zal werken waar dit niet geaccepteerd is en waar ik dus ook nooit zou willen werken.

3- ‘Wat vind je man daar nou van?’ *huishoudbeurs bezoekers gezicht*
Fantastisch. Hij heeft mij met tattoos leren kennen en is ontzettend blij met mij: met of zonder tattoos, maar liever mét. En als hij dat niet had gevonden en mij op grond daarvan niet had gemoeten, was het dus niet mijn type man geweest.

4- ‘Vind jij niet dat je toch een soort voorbeeld hoort te zijn voor jongeren en tja, met die tattoos…’ *zuinig mondje*
Ik ben een uitstekend voorbeeld. Sowieso zal ik elke jongere afraden op te jonge leeftijd tattoos te nemen, omdat je dan vaak nog niet weet wie en wat je bent. Ik praat dus met ze daarover en ik geloof dat ik daardoor eerder jongeren behoed voor het stiekem zetten van stomme, impulsieve tattoos.
Maar los daarvan: ik ben mezelf. Ik kom er voor uit wie en wat ik ben. Dat vind ik op zich al een goed voorbeeld zijn. Bovendien vind ik het prima dat mensen leren en zeker dus ook jongeren, om verder te kijken dan alleen een buitenkant, het uiterlijk. Vooroordelen hebben we al genoeg in de wereld, toch?
Enne…wie bepaalt dat tattoos ‘slechte voorbeelden’ zijn? De maatschappij? De ‘echt fatsoenlijke’ mensen? *kuch*
Ik vind het kunst en het is mijn huid, mijn lichaam. Niemand komt mij ooit nog opleggen hoe ik er uit ‘hoor’ te zien.

5- ‘Deed het zeer?’ *angstige blik*
Ja.

6- ‘Ik vind het niet mooi.’ *Zo! dat zeg ik dus gewoon, ja!-gezicht*
Aha. Nou, ik kan je beloven dat ik er werkelijk geen seconde wakker van zal liggen, geen moment woelend in mijn bed lig, mij ondertussen enorme zorgen makend dat jij het lelijk vindt.
Uh…wat laat je trouwens denken dat iemand met een tattoo op jouw oordeel zit te wachten? Een mening, reactie of oordeel waar ze in veel gevallen niet eens om vroegen.

7- ‘Zonde! Echt zonde!’
Jouw persoonlijkheid ook.

Veel mensen die een tattoo zetten, doen dat met een reden.
Soms is die reden meer dan jij ooit zal weten, wellicht omdat je het belangrijker vond diegene te veroordelen in plaats van te luisteren wanneer je je zogenaamde vraag stelde waarom diegene een tattoo zette. Het was namelijk geen vraag van je: je zocht gewoon een ingang om je afkeuring en veroordeling te spuien.

Mijn tattoos zijn mijn stille getuigen. Mijn reminders. Mijn inspiratiebronnen.
Mijn geheimen. Mijn verzet. Mijn sieraden van mijn geest en mijn ziel, vastgelegd in een tekening op mijn huid.
Jij ziet een naam, een bloem, een tekst. Jij zegt dat je het mooi vindt of lelijk. Ik glimlach en voel me meestal niet geroepen om het voor jou onzichtbare verhaal te vertellen achter die naam, die bloem, die tekst.
Ik hou van mijn tattoos. Ik vraag je niet om er ook van te houden. Ik vraag je alleen om andere mensen in hun waarde te laten. Precies zoals jij ook graag in je waarde wilt worden gelaten.
Mijn tattoos vertellen meer dan alle verhalen, gedachten en gevoelens die ik typ of schrijf.
Maar niet iedereen kan geheimschrift lezen.

‘We gaan morgenochtend terug naar Nederland.’
Hun ogen drukten een mengeling van onverschilligheid en spijt uit. We stonden op de inmiddels bijna verlaten boulevard, het was al laat. Besluiteloos keken we elkaar aan. Even aarzelde ik en voelde me voor het eerst in jaren onzeker tegenover een kind. Ik slikte en deed een stap naar voren. Mijn armen sloot ik heel voorzichtig om het kleine kinderlijf dat ik direct onder mijn aanraking voelde verstijven. Shit, had ik toch de verkeerde beslissing genomen, schoot door mijn hoofd en vervloekte mezelf.
Net toen ik hem los wilde laten, voelde ik twee kleine armpjes om mij heen die mij na een korte aarzeling, steeds steviger vasthielden. Na enkele seconden maakte ik mij voorzichtig los uit zijn omhelzing. Mijn handen omsloten zijn gezichtje en voorzichtig drukte ik twee kusjes op beide wangen en kreeg twee kusjes terug. Hetzelfde deed ik bij zijn iets oudere vriendje. De kleinste begon te peuteren aan een piepklein touwtje aan zijn pols: zijn enige bezit, samen met de boxershort die hij droeg.
Na wat gepeuter kreeg hij het los en probeerde het zwijgend om te binden om de pols van mijn man.
Deze trok op zijn beurt zijn tshirt uit en gaf het aan hem. Hij weigerde en gebaarde dat het te koud nu was voor mijn man om met ontbloot bovenlichaam terug te moeten lopen naar het hotel. Ik verbeet mijn tranen en trok het t-shirt bij hem aan.
Teruglopend naar het hotel draaide ik mij nog een paar keer om. Het t-shirt wapperde door de wind rondom zijn magere benen terwijl hij en zijn vriendje ons uitzwaaiden tot we de twee kleine gestaltes niet meer zagen in de duisternis.
Mijn keel kneep zich samen, mijn tranen beten in de verbrande huid van mijn gezicht.

Het armbandje hebben we nog steeds. Het ligt op het dressoir en elke keer wanneer mensen op bezoek zijn en vragen wat het toch is, vertel ik een verhaal.
Een verhaal over een klein kind, een straatrat, een rover, een verslaafde en een boef, ergens in Brazilië, dat vrijwel niets bezat en het weinige wat hij wel bezat, weggaf aan een mevrouw en een meneer die zich schaamden voor hun rijkdom. Maar die mevrouw en die meneer, die hielden van hem en zouden hem niet vergeten. Nooit meer.

Verleden tijd

Zwak en naïef dat zij was, durfde ze nooit haar mond te openen.
Maar die sterke en onafhankelijke meid was na die ene dag verschenen
Pijn is iets dat zij niet verdiende, maar wel kreeg.
Iets dat haar brak, maar ze zweeg
Een lach bedekte alle wonden die zij had

Op een dag moest alles eruit, alle woede die zij bezat
Zij probeerde iedereen tevreden te houden, maar dat ging ten koste van zichzelf
maar tot die ene dag kwam zij op voor zichzelf
Die ene klap brak iets van binnen
Het was genoeg, een andere tijd zou beginnen
Die laatste traan deed de emmer overlopen
Die tijden van stil zijn en Ja knikken zijn afgelopen
Zij verzamelde al haar moed en gooide haar leven om
het ging altijd mis, maar waarom?
Vallen en opstaan, wissen en opslaan
Op weg naar de top of onderweg kapot gaan?
Zij koos voor de top en kreeg een idee
Zij bleef lachen, maar dit keer lachten haar ogen mee

Geschreven door ‘Miss Fiducia’: een hele bijzondere, sterke, wijze en lieve jonge meid.
Im so proud of this young girl…

‘Mama, waarom heb ik twee ooms? Waarom heeft mijn oom geen tante?’ vroeg ik mijn moeder als jong meisje tijdens het afwassen.
‘Omdat je oom niet verliefd wordt op meisjes. Hij wordt verliefd op jongens,’ antwoordde mijn moeder en zette een glas in het afwas rek. Ik knikte na deze uitermate duidelijke en goede verklaring. Logisch, vond ik het en repte er nooit meer een woord over. Het was pas in mijn tienertijd dat ik geconfronteerd werd met homohaat: ik begreep het niet. En nu, als volwassen vrouw, weiger ik om het te begrijpen.
Ze waren 14 en 23 jaar oud en de tienerlust die liefde werd, hield stand. De een na de ander in onze familie ging scheiden, maar zij twee bleven. Zo nu en dan tegen elkaar gillend, schreeuwend, scheldend, tierend en vechtend door de Leidsestraat en ongetwijfeld nog heel veel andere straten, maar uiteindelijk kwamen ze altijd weer thuis. Samen.
‘Ik ben je oom altijd trouw geweest,’ zei hij afgelopen zomer nog tegen mij. ‘Hier ben ik hem altijd trouw geweest,’ en legde zijn hand op zijn hart. Ik knikte instemmend. ‘Ik weet het. Hij jou ook.’
De laatste dagen gleed hij langzaam maar zeker weg tot hij uiteindelijk in een comateuze toestand zweefde waarin het nog slechts een kwestie van uren of dagen was.
Eergister ontwaakte hij ineens midden in de nacht en sprak hij zijn laatste woorden uit tegen mijn oom: ‘Ik hou verschrikkelijk veel van je.’

Liefde, échte liefde gaat verder dan een ja-woord. Echte liefde doorstaat verstoting door mensen, soms zelfs uit je naaste omgeving, vanwege je geaardheid. Echte liefde kent geen ras, kleur, geloof of geaardheid.
Echte liefde is als je na 45 jaar samenzijn je op je sterfbed die laatste, mooiste woorden uitspreekt tegen diegene met wie je bent vergroeit. Je geliefde. Je maatje. Je wettelijke echtgenoot. Maar bovenal je soulmate.
Die ene in je leven, met wie je zo verschrikkelijk blij was.
Tot je laatste moment op aarde.

Rust zacht lieve oom Cor en we maken er een mooi feest van tijdens je uitvaart.
Ik weet dat jij de versie van Frank Sinatra wilt horen op die bijzondere dag, maar nu beluister ik de Spaanse versie voor je.
xxx

Gipsy Kings – A mi manera

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

Ik ken al die verhalen. Ik ken al die uitspraken van dit soort ouders.
En eigenlijk heb ik dan alleen maar wat vragen na hun tirade waarin ze willen aantonen, willen bewijzen tegenover mij dat de klappen die zij hun eigen kinderen nu uitdelen, ‘dus helemaal niets voorstellen’.

‘Hoe voelde u zich als kind, toen u volkomen machteloos stond, u soms bijna doodsangst voelde voor uw eigen moeder of vader? Waren al die harde woorden, keiharde straffen achteraf gezien nu werkelijk nodig alle keren? Bent u wie u bent vandaag de dag dankzij of ondanks die klappen? En wat zei uw eigen vader of moeder, wanneer u huilde vanwege de pijn en de straffen, wat zei uw vader en moeder dan over zijn of haar eigen jeugd…?’

Om een cirkel te doorbreken, zul je moeten stoppen met vergelijken en te beginnen je eigen pijn te erkennen en helen in plaats van deze te ontkennen en op een verwijtende manier in te zetten tegenover je eigen kinderen…

En weet je, wij denken dat wij degenen zijn die kinderen moeten leren, maar kinderen kunnen ons als geen ander leren hoe we onze pijnen kunnen helen en hoe we moeten liefhebben, aangezien dit hen nog niet is afgeleerd.
Nog niet…

♥

Nu ik toch het woord tot u richt:
- Het doel van detentie is behalve  genoegdoening voor slachtoffers, ook de veroordeelde tot inkeer te brengen: door de straf leert de boef hopelijk dat hij dit niet meer moet doen. Toch?
Dus als het even meezit, begint Boris Boef met een schone lei en gaat met frisse moed solliciteren als hij vrijkomt.
Maar helaas, Meneer Boef komt in de meeste beroepen niet aan de bak want tja: die Verklaring Omtrent Gedrag hè, die blijft nog minimaal 5 jaar staan (afhankelijk van het gepleegde delict). Dus wat doet Boris? Boris blijft geduldig 5 jaar afwachten tot hij wél aan wordt genomen als tramconducteur, jongerenwerker, postbesteller of brandweerman (rrrright).
Dat Boris na zijn uitgezeten straf dus nóg 5 jaar voor de boeg heeft, dat is natuurlijk niet waar, aldus uw theorie: hij is immers vrij. Bovendien zeggen alle GeenStijl wijsgeren dat het Boris zijn eigen schuld: had ie het maar niet moeten doen! Dat het doel van de gevangenisstraf, namelijk bewustwording van een verkeerde keuze zodat Boris niet in de herhaling valt, dankzij de huidige vorm van de VOG nooit kan worden bereikt, wordt gemakshalve van tafel geveegd. En dan heb ik het nog niet over het feit dat de kans dus aannemelijk is dat Boris gebruik zal gaan maken van een uitkering die dus ook weer geld kost.

- Er zijn veel MBO leerlingen die, nadat ze de fout in zijn geweest, geen stageplek kunnen krijgen omdat ook stageopleiders in toenemende mate om een VOG vragen. Zonder stage kunnen de leerlingen hun opleiding nooit afronden. Wat denkt u wat het gevolg hiervan is?

- Er zijn delicten, met op nummer 1 zedendelicten waar kinderen slachtoffer van zijn geweest, waarvoor dit systeem fantastisch zou kunnen zijn (zie 1^e alinea) aangezien de ervaring heeft geleerd dat pedofiele kinderverkrachters graag werken in omgevingen waar kinderen zijn.
Ik heb ook best begrip wanneer een bank liever geen fraudeur aanneemt of een jeugdinstelling sollicitanten grondig wilt screenen.
Maar waarom is het niet mogelijk dat deze potentiële werkgevers samen met de veroordeelde sollicitant zélf de keuze mogen maken? Bijvoorbeeld door de sollicitant de kans te geven het een en ander toe te lichten nadat hij toestemming heeft gegeven op inzage in zijn strafdossier? Ook zou de reclassering hier een goede rol in kunnen spelen. Momenteel wordt slechts gecommuniceerd dat er geen VOG kan worden verstrekt aan de persoon wegens een veroordeling. Ruimte om toe te lichten om wat voor delict het gaat, hoelang het is geleden en achtergrond zaken die enige nuance zouden kunnen aanbrengen, is er niet.
Dan heb ik het nog niet eens over mensen die onschuldig zijn veroordeeld (jazeker: ook die bestaan).
Waarom is het niet mogelijk enige ruimte en rek aan te brengen in het huidige starre systeem?

Natuurlijk zijn er een hoop ‘maren’ te bedenken en is het veel makkelijker om een veroordeelde te brandmerken, terzijde te schuiven en daarmee buiten te sluiten. Los van het menselijke aspect, lijkt me deze constructie ook financieel niet erg efficiënt en zal de huidige vorm van het VOG systeem in veel gevallen onherroepelijk leiden tot een terugval in criminaliteit en/of oude verslavingen dat negatief van invloed is op de maatschappelijke veiligheid: de cirkel is rond.

Ik ken ex bajes klanten die zoveel zouden kunnen bereiken, efficiënter te werk zouden gaan in vergelijk met jongerenwerkers die blij wapperend met hun VOG in hun hand solliciteren.
Van veel jongerenwerkers bestaat de levenservaring voornamelijk uit een rimpelloze jeugd waarin zij een vlekkeloos doorlopen schoolcarrière hebben afgerond en zijn geslaagd met torenhoge cijfers. Maar er zijn lessen en ervaringen die je op geen enkele school leert. Nooit.

Een systeem dat mensen louter op basis van fouten uit hun verleden en volgetypte dossiers onherroepelijk en zonder enige ruimte voor een aanvullende uitleg brandmerkt en uitsluit zal nooit zijn doel bereiken. Een mens is meer dan alleen een dossier.
Ik wil benadrukken dat ik niet tegen het VOG systeem ben. Ik ben wel tegen de huidige vorm van het VOG systeem.

Tot slot: geldt het VOG systeem ook voor dubieuze (ex) politici en rechters die o.a. gelinkt worden aan kindermisbruik of hooggeplaatste pieten die verantwoordelijk zijn voor financieel wanbeleid (klinkt mooier dan ‘fraude’ en ‘diefstal’) waardoor talloze mensen hun banen verloren?

Lieve vrouwen met een fetish voor gebonden mannen,

Wees gerust: dit wordt geen aanval namens het getrouwde vrouwen-genootschap die buitenvrouwen, minnaressen, neukertjes e.d. van gebonden mannen fileert via dit stukkie.
Veel nummer 1 vrouwen doen dat graag: die andere vrouw aanvallen, haar naam veranderen in ‘die hoer’ en de schuld volledig bij haar neerleggen. Wel zo makkelijk. Dat verschaft hen namelijk een pracht excuus om haar man als slachtoffer van die feeks te zien waardoor zij, de vaste vrouw die hij nooit zal verlaten, haar relatie in stand kan houden met een gesust geweten en kan doen tegenover de buitenwereld dat het echt vooral de schuld is van ‘die hoer’.

Het kan gebeuren dat je als een blok valt voor een man die reeds gevangen is door een andere vrouw waarmee hij een monogame relatie heeft (of althans dat had ‘ie of dat denkt zijn vrouw).
Dat kan gebeuren. Dat je een keer verliefd wordt op zo’n man. Dat je een nachtje of zelfs nachtenlang aan het rollebollen bent met hem.
Maar ik heb het nu over vrouwen bij wie het áltijd gebeurt. Vrouwen die een fetish hebben voor hem, de onbereikbare.
Het zijn de groep vrouwen die zichzelf als slachtoffer zien van het leven terwijl dat natuurlijk gelul is. Ze houden vol altijd ‘de pech’ te hebben om op een gebonden exemplaar te vallen, omdat dit leugen zoveel makkelijker is dan de waarheid onder ogen te zien. De waarheid dat het eigenlijk wel zo veilig voelt: zo’n onbereikbare.
Want hij zal nooit echt iets van haar verwachten. Hij zal nooit echt voor haar gaan. Hij zal nooit van haar eisen dat ze zich werkelijk kwetsbaar opstelt. Zij kan hem dus ook nooit echt teleurstellen. Want het, hij, hun stiekeme affaire, gaat toch wel weer voorbij.
De rol van 5e wiel vindt ze uiteindelijk toch per ongeluk een stuk prettiger dan die van de eerste viool.

Nee, niet alle leuke mannen zijn al gebonden.
Nee, je bent geen slachtoffer van God of het leven. Hoogstens slachtoffer van jezelf, omdat je gebrek aan zelfrespect, liefde voor jezelf jou dit aandoet. Omdat je misschien een bereikbare niet spannend genoeg vindt, je houdt van de drama, de strijd en je zou je eigenlijk geen raad weten wanneer een ongebonden, echt leuke man tegen je zou zeggen: ‘Jezus, wat ben jij een top vrouw. Ik wil met jou de rest van mijn leven doorbrengen. Ik ga voor jou en wil dat jij ook voor mij gaat.’

Ik veroordeel je niet. Dat doet de rest van de wereld wel en niet te vergeten: jijzelf.
Want wanneer je savonds alleen in het donker ligt, je hoofd op je kussen legt en je in de stilte helemaal alleen bent met je gedachten en gevoelens, is dat stemmetje niet meer te negeren.
Dat stemmetje dat fluisterend zegt dat je een leugen leeft, een leugen bent. Maar als je goed luistert, hoor je dat stemmetje ook zeggen dat je de moeite waard bent. Jij je grootste angsten aan moet gaan en nadat je deze hebt verslagen, jij je zal realiseren dat je inderdaad echt de moeite waard bent.
De moeite waard om van te houden, lief te hebben en dat alles gewoon, omdat jij bent wie en wat je bent.

De keuze van je partner en je relatie is niets meer dan een reflectie van jouw zelfbeeld.
En als je goed kijkt in de spiegel, past een echt leuke man beter aan je zijde dan al die onbereikbaren die nooit naast of achter je zullen staan.
♥

Uiteraard praten wij vrouwen teveel en dan vooral ook onnodig veel.
Natuurlijk zeiken wij en smeren wij shit onnodig lang uit.
Goed, vooruit, ook wij hebben onze akelige dingen. Maar dat alles valt eigenlijk in het niet bij jullie stomste ding: jullie manier van communiceren. Of beter gezegd: het gebrek daaraan.

Ik zal het uitleggen: wanneer jij tegen haar zegt dat je ‘van de week effe wat gaat drinken met de jongens’, dan snappen wij niet dat jullie het ‘dus’ logisch vinden wanneer je op een niet aangekondigde dag de halve nacht weg blijft zonder dit te hebben gezegd.
‘Ja maar ik hád het toch gezegd?’ roept hij oprecht verbijsterd uit wanneer zij hem eindelijk via zijn mobiel te pakken krijgt en in zijn oor hysterisch van woede gilt waar de fok hij blijft en uithangt.
Jullie mannen zeggen een losse flodder, liefst niet meer dan 3 of maximaal 4 woorden en gaan er dan vanuit dat anderen ‘dus’ de conclusie daarvan wel snappen. Want dat is logisch, volgens de mannen wereld. En wanneer jullie dan geconfronteerd worden met misverstanden, woede en gekrijs, kunnen jullie na de verbijstering ook nog wrevelig, zelfs boos worden: ‘Ja Jezus! Dat snap je toch wel?!’

Ook zoiets: jullie mannen zijn verdomd slechte ruziemakers. Jullie hullen je als een verongelijkt, bozig knulletje in stilzwijgen, weigeren te praten en lopen stampvoetend weg als zij doorpraat.
Het liefst maken jullie kort, bondig en efficiënt (althans dat denken jullie, dat het efficiënt is) ruzie in deze volgorde: 1- discussie 2- ruzie 3- zwijgen 4-biertje drinken 5- opgelost. (‘biertje drinken’ moet in geval van een relatie ruzie vervangen worden door ‘make up sex’).
Uitpraten vinden jullie eigenlijk zonde van de tijd en als het langer duurt dan 5 minuten al helemaal: ‘Het is toch opgelost? Het is toch weer goed?’ zeggen jullie dan en snappen er geen reet van als zij woest uitkrijst dat het ‘helemáál niet is opgelost!’
Ja, tuurlijk is het opgelost als het gaat om het om een niet zo heel erg feit gaat, bijvoorbeeld dat je weer te laat kwam aankakken of niet direct opnam toen je werd gebeld.
Maar er zijn dingen die wel serieus storend zijn en een biertje drinken of rollebollen, vooral als het een steeds terugkerend iets is, werkt dan niet.

Tot slot nog eentje, waar trouwens ook genoeg vrouwen zich schuldig aan maken: ‘Ja, ik weet dat dat niet goed is, ik ben nu eenmaal zo.’ *zucht en stilte*
Die stilte die daarop volgt is dus een punt achter de uitgesproken zin.
What the fuck is die punt? Daar moet een komma staan! Een komma die het volgende deel aankondigt: ‘…, dus ik ga mijn best doen om daaraan te werken van mezelf want ik zie dat ik mezelf en anderen met dat gedrag schaadt.’
Natuurlijk moet je altijd jezelf zijn en blijven. Maar sommige ergernissen die je veroorzaakt bij anderen, zijn voor jou een kleine moeite om te veranderen. En sommige klote gedragingen zeggen vaak meer dan alleen dat gedrag. Het gedrag vloeit voort uit iets, is het resultaat, het gevolg van iets. Dat zijn het soort gedragingen waar iets heel anders achterzit en niet zelden is dat oud zeer en angst, dat zich uit met stom, onredelijk of oneerlijk gedrag dat gebaseerd is op oude wonden die nooit zijn geheeld.

Zo, dit stukkie is slechts 700 woorden. Viel mee, toch?
Oh ja, dat het over sex zou gaan, was natuurlijk een lokkertje. Toch kan ik er wel mee afsluiten: make up sex is dope en het kan ook prima de ergste woede en negatieve spanning er af halen, maar zelfs het beste orgasme zal serious issues niet wegspuiten (nee, ook niet door jou xxx-PK).

♥

3 dec 2012 'De 41-jarige grensrechter die gisteren werd mishandeld in Almere is vanmiddag alsnog overleden.'

Niet hunnie. Niet zij. Niet hij.
Niet meelopen in de zoveelste stille tocht.
Niet wijzen. Niet schreeuwen. Niet beschuldigen.

Maar eenvoudigweg alles wat je nu zo hard veroordeelt, toepassen op jezelf.
Zodat je niet, net als zij doen die jij nu zo hard veroordeelt, zal uitroepen wanneer shit is geëscaleerd: ‘Ja maar dit is heel wat anders! Ja maar als hij/zij/hunnie niet hadden…dan had ik niet…’

Ik zegen de dag dat we niet meer de zoveelste stille tocht hoeven te organiseren.
Ik zegen de dag dat het niet meer nodig zal zijn of in ieder geval niet meer zo verschrikkelijk vaak.

Niet hunnie. Niet zij. Niet hij.
Maar jij en ik.

Quote grenswetenschap.nl
‘We openen met een waarschuwing: niet voor gevoelige zieltjes.
We tikken dit stukje terwijl we zelf nog bijkomen van het bekijken van de DocuDinsdagDocu van vandaag. Zelden zó vaak kippenvel gekregen tijdens het zien van een reportage/documentaire. En dan hebben we het nog maar over een sneeuwvlok op het topje van de ijsberg. Wat u zult zien zijn getuigen die praten over het pedofilie-netwerk dat schijnt te bestaan. En we durven onszelf meteen te corrigeren: het bestaat.
Geen haar op onze schaamstreek die daar over twijfelt. Tot in hoge kringen.
Justitie. Internationaal.

U zult onder andere de getuigenis zien van Naomi, die als kind via haar vader actief deelnam in rituelen met soms de dood tot gevolg. Ze vertelt over wat ze deed, omdat haar vader bevel gaf, en wat ze zag.
Het gaat over snuff, moorden, satanisme, verkrachten en soms allemaal tegelijkertijd. En dan is er nog het tunnelnetwerk dat volgens justitie niet bestaat, maar dat wel op camera kan vastgelegd worden. Omdat het dus wel bestaat. Recentelijk dichtgemetseld, zelfs de hoofdingang vanuit de lokale kerk (!), maar de pedo’s hebben duidelijk één en ander qua faciliteiten. En dan de link naar het Nederlandse Zandvoort, en de connectie met Dutroux. We willen het niet eens allemaal samenvatten. Of u nu zelf kinderen heeft of niet, deze moét u bekijken. Om te weten hoe de wereld óver de grens is. En om te beseffen dat de wereld waarin de Nederlandse justitie (lees: Joris Demmink en vermeend netwerk) zich schijnt te begeven niet zo héél vergezocht is…’

Directe link naar de docu ARD N24 – Ritueel kindermisbruik

Zelfde onderwerp, andere docu:
Kinderporno netwerk ontmaskerd in Nederland

Van die mensen die daar misbruik van maken.
Van die mensen die je nu of ooit, achter laat omdat de liefde voor jezelf het godzijdank wint van het eerdere gebrek aan liefde voor jezelf toen je te druk was met het liefhebben van die mensen.

Van die mensen.

Ik word er zo langzamerhand écht dood en doodziek van.
Wat zeg ik?! Ik krijg er spontane diarree aanvallen van! Kokhals neigingen!
Hysterische woede aanvallen! Hoorntjes die onmiddellijk uit mijn voorhoofd groeien! Vloeken en schelden wil ik! Hard, gemeen en lang!
Voor ik mijn verbale diarree aanval hier echt ga spuien, wil ik eerst opmerken (liever vooraf dan achteraf, want voordat ze uitgelezen zijn, zullen alle sandelhout gelovigen zo boos zijn dat ze het niet eens meer lezen) dat ik heel erg vóór spiritualiteit ben.
Ik hou van nadenken. Ik hou ook op z’n tijd van ‘soft’ gelul: ik maak mij daar zelf graag schuldig aan.
Ik brand wierook.
Ik ben gelovig. Heel erg zelfs.
Ik lees graag, waaronder ook wollige boeken.

Maar waar ik dus écht heel aards schijtziek van wordt, zijn al die chronische wolligerds.
De miljarden aura zienende zwevers. De busladingen vol Reiki meesters. De kabbalah krijsers. De biologische geteelde, overdaad aan oksel/schaam/been/bovenlip haar dragende extremisten, die zo verblind zijn door hun eigen overtuigingen dat ze behalve bloedirritant, jeukoproepend en zwaar veroordelend zijn (waarvan ze zeggen dit níet te zijn!), bovenal zélf vaak mad issues hebben.
Niet de gewone huis, tuin en keuken issues die bijna iedereen heeft, oh nee was het maar zo eenvoudig. We hebben het over hysterische issues.
Issues van het soort dat je jezelf verbijsterd afvraagt na een woest agressieve reactie van de Zen Zwever op jouw eenvoudige opmerking of grapje: ‘WTF!? Wat heb ik gemist?! Waar was ik?! Woman, what da fuck is wrong with you!?’

Woman, ja.
Want het valt mij ook op dat het meestal om vrouwen gaat.
Ze beweren met droge ogen dat alles een hoger doel heeft en zij, de Grote Alleszieners (eigenlijk zijn ze allemaal God) al die hogere doelen kunnen Zien, Voelen, Horen, Proeven, Ruiken.
Ze kunnen het ook aanraken, er mee jongleren en er daarna heel spiritueel mee dansen en vrijen, met al die hogere energie shit.
Ze zijn energetisch ontzettend in balans, want ze eten geen dood voedsel, zien agenda’s die niet verkrijgbaar zijn bij de Bruna of Hema en kijken vaak of heel serieus (zou ik ook doen als ik alleen gras van mezelf mocht eten trouwens) of hebben een gelukzalige glimlach die niet van hun gezicht af is te rammen.

TOTDAT… *capslock en onheilspellende drie puntjes*

Tótdat ze om voor mij en jou volstrekt onduidelijke reden ineens omslaan in een soort demonische verschijning waar zelfs satan nog diep van onder de indruk is.
Ineens is de kabbelende kabbalist een ware tsunami van razernij en gekwetstheid.
En dat is dan ‘jouw schuld……!!!!!!!!!!!!!!!’
Terwijl ik op zo’n moment dan wat appelig de krijser aantuur of de geschreven reactie voor de 10e keer lees in de hoop iets te zien wat mij eerder was ontgaan, valt het kwartje.
Vroeger viel íe trouwens niet. Vroeger ging ik het dan uitleggen (‘Echt! het was een grappie!’), verantwoording afleggen (‘Maar ik bedoelde het helemaal niet zo!’), de discussie aan gaan (‘Wat lul je nou? Dat zeg ik toch helemaal niet!? Je praat over iets totaal anders dan ik zeg!’).
Maar inmiddels heb ik er een redelijke neus voor ontwikkeld: het herkennen van deze wanna be toverkollen.

De Gruwelijke Waarheid achter dit schorem is minstens zo hilarisch als intens droevig: ze willen het namelijk allemaal zo graag zijn.
Ze willen zo graag zijn wat ze ooit op een dag voor zichzelf hadden ontworpen, bedacht of genakt van een echte.
Eindelijk interessant zijn. Mysterieus. Spannend. Wijs. Diepzinnig.
Maar de pijnlijke waarheid is dat velen van hen eenvoudigweg de echte realiteit helemaal niet aan kunnen: de realiteit van hun eigen issues die ze diep wegstoppen door te vluchten in een waan wereld waarin zij hun eigen God zijn.
Maar wanneer zij door jouw of mijn opmerking dan ineens met oud verstopt zeer worden geconfronteerd, overigens zonder dat je ook maar die bedoeling had want je wist immers helemaal niets van hun oud zeer aangezien dit top geheim is, barst het geweld los.
Weg zen. Weg wijsgeer. Weg AllesVoelende.
Welkom Ware Gezicht.

Misschien snap ik het allemaal niet zo goed, al dat hoge sensitieve waarbij ik toch iedere keer weer concludeer dat het verdomd veel overeenkomsten vertoont met een bipolaire stoornis. Maar dat zal uiteraard weer de volkomen foute, aardse uitleg zijn. Overigens heb ik niets tegen mensen met bipolaire shit, in tegendeel: ik struikel over de manisch depressievellingen, moodswingers, sociopaten, adhd-ers, borderliners en overige ontzettend leuke, aparte, creatieve en bijzondere mensen in mijn leven, waaronder ikzelf.
Ik denk alleen dat het niet zo handig is om dit soort dingen achter een wierookgordijn te verhullen.

‘Het is heel zielig voor die mensen dat je zoiets zegt!,’ is mij weleens verweten wanneer ik dit soort uitspraken deed.
Het zal best. Maar ik vind de mensen die ernstige last ondervinden van deze groep energetische helers nog altijd veel en veel zieliger.
Maar goed, nogmaals: ik ben en blijf natuurlijk in dit geval de aardse, onverlichte domoor die deze negatieve shit neer typt.
Negatief is in dit verband trouwens naar mijn mening een ander woord voor ‘realistische’.

Toch heb ik nog een kleine boodschap aan al dit ego trippende wanna be spirituele tuig: mijn aura is zo zwart als roet wanneer ik te maken heb met dit type fake ass wijsgeren.
Daar heb ik helemaal geen aura lezing of energie foto voor nodig, hoor. Ik ben graag de slechterik, de onverlichte en de hatelijke voor dit soort personen.
Begin eerst eerlijk tegen jezelf te zijn, voor je tegenover anderen een kruising tussen Jomanda, Rasti Rostelli, Deepak Chopra en God uithangt.
Wat ik misschien nog wel het walgelijkste daaraan vindt, zijn de onwetende, naïeve mensen die in hun kwetsbaarheid ook nog werkelijk geloven in de stront van deze schijn-heiligen en achteraf gedesillusioneerd en gekwetst achter blijven wanneer de Alles Bergrijpende toch maar niet alles begreep.

Zo.
Dat was ‘m.
Oh en iedereen die zich ernstig gekwetst (en dus aangesproken) voelt door deze tekst: ontvriend, delete, vergeet, verban mij alsjeblieft direct. Ik wens je ontzettend veel oprechte wijsheid, liefde, licht en een kilo of 100 eerlijkheid toe: daar geloof ik namelijk in.
Leef en wees wat je pretendeert te zijn.

Voor alle mensen die een spirituele leefwijze hebben, maar zich nooit geroepen voelen dit dag en nacht op te dringen aan anderen en het vooral op zichzelf toepassen: keep up the good spirit…
♥

UPDATE: zojuist las ik dit bericht op Nu.nl en dit is dus exact waar ik op doel bij bovenstaande posting   ‘OM eist 1,5 jaar cel tegen gewelddadige therapeute’

Dat anderen zijn glimlach, vriendelijke gelaat en prachtige woorden interpreteerden als gevoel, leerde hij vrij snel. Want goed leren was een van zijn kwaliteiten.
Net als aanpassen. Zolang het maar niet teveel, te diep, te lang werd.
Al scheelde het enorm dat het merendeel van de mensen uitermate dom waren. Althans, wel in vergelijk met hem.
Zijn triomf en iets wat anderen zouden betitelen als een soort teleurstelling streden onafgebroken in hem wanneer er een nieuw iemand in zijn leven kwam. Maar de triomf won tot nu toe altijd.

‘Er is een stukje in jou waar ik niet bij kan. Ik weet ook niet of ik daar bij wil komen. Je doet dan ook goed je best om dat stukje verborgen te houden.’
Nadat ze deze woorden had uitgesproken was er in zijn bijna uitdrukkingsloze ogen een fractie van een seconde iets te zien wat anderen zouden betitelen als emotie.
Hij had haar enkele seconden zwijgend aangekeken. Ze had haar ogen niet neergeslagen. Ze had niet de meelevende, zachte blik in haar ogen gehad die hem zo bekend was geweest van talloze anderen die werkelijk dachten hem te begrijpen, hem te kunnen raken. Het feit dat ze dat alleen al dachten, was het bewijs dat ze hier nooit toe in staat zouden zijn.
Hij was er altijd trots op geweest: zijn gave om in een oogopslag van de ander een profiel scan te kunnen maken. Hij had er nog nooit naast gezeten. Hij gaf dan een beetje en wanneer de ander dan verheugd of juist agressief reageerde op zijn woorden of blik, was dat voor hem de bevestiging.
Het was altijd prettig om de ander te laten denken dat ze zelf reageerden.
Hij had nooit de behoefte gevoeld om die ander aan te tonen dat hij hen liet reageren zoals hij dat wilde.
Hij wist dat ze hielden van de illusie van zelfcontrole. Hij hield er ook van, al was het alleen al omdat hij zijn belangen en doelen op die manier efficiënter kon bereiken.

Ze had gelijk gehad. Er was een stukje waar hij niemand bij liet. Het feit dat ze geen enkele emotie in haar woorden had gelegd maar deze had uitgesproken als een constatering, bijna steriel, had hem aangenaam verrast.
Even aarzelde hij voor hij op haar uitspraak reageerde. Niet dat hij niet in staat zou zijn haar te overtuigen dat ze er compleet naast zat. Oh nee. Maar het was misschien best prettig om een keer het anders te doen. Bovendien ging het de laatste tijd niet zo heel goed.
Zijn drang naar fout nam weer de overhand en enige hulp bij het in bedwang houden van zijn demonische duisternis kon geen kwaad. De ervaring had geleerd dat fout tot last leidde. Niet dat hij daar bang voor was, welnee. Angst was hem net als een geweten, laat staan een knagend geweten, volkomen vreemd. Principes die had hij wel. Meer nog dan alle anderen. Zijn principes waren zijn surrogaat geweten.
Na haar woorden glimlachte hij flauwtjes. Dat was voor nu meer dan genoeg bevestiging.

De reis die leidde naar zijn duisternis waarin zij hem, de reisleider, mocht vergezellen, duurde jaren.
En eenmaal op de bestemming aangekomen, had hij alsnog zijn tijd genomen voor hij haar stukje bij beetje had toegelaten in zijn eigen dark room, ergens achterin zijn hoofd gelegen.
In het begin had hij voorzichtig de deur naar die kamer centimeter voor centimeter geopend en elke keer gecheckt of ze niet terug was gedeinsd. Gewone mensen schrikken altijd zo snel.
Zelfs toen de deur geopend was geweest, had ze niet geaarzeld om zijn hand te pakken toen hij haar, voorzichtig!, mee had genomen naar binnen.

In de duisternis hadden ze gepraat. Had ze geluisterd.
Het was wat onwennig en zo nu en dan duwde hij haar zelf de kamer uit.
Dan ging ze weg en wachtte geduldig tot hij haar weer uitnodigde.
Zo deden ze dat. Jaar in, jaar uit.
En zomaar per ongeluk had hij iets ervaren toen zij haar onzichtbare hand geruststellend op zijn schouder had gelegd en geen een keer zijn kamer was ontvlucht.
Anderen zouden die ervaring als het ultieme gevoel omschrijven.
Ze zouden overstromen van blijdschap omdat er iemand was die hen accepteerde, liefhad en niet afwees. Hun hart zou warm worden tijdens het vertellen.
Liefde, genegenheid, hoe prachtig: dát voelden ze allemaal.

Hij ook.
Wel vanuit zijn wereld. Hij waardeerde haar enorm.

Vanmiddag gaf ik hem een usb stickje.
Even stond hij doodstil. Hij zette toen zijn tas neer, aarzelde eventjes, besloot toen schijt te hebben, stikte mij in een omhelzing en bedankte me.
Ik maakte een grappie om het schrijnende er af te halen er af te halen.
Zijn omhelzing was minstens zo lief als zijn woorden van dank.
De blik in zijn ogen was onbetaalbaar en zeiden zoveel meer dan duizenden woorden ooit zouden kunnen zeggen.

Teveel mensen schamen zich voor de armoede die zij momenteel doormaken.
Nog meer mensen staan hier te weinig bij stil.
Open je ogen in plaats van te kijken.
Luister in plaats van alleen te horen. Maar vooral: lees tussen de regels door.

Het is soms zo’n ontzettend kleine moeite om iemand met iets te helpen wat voor jou een klein gebaar is.
Het kan voor die ander een enorm gebaar zijn dat ook nog eens zoveel meer geeft dan alleen dat artikeltje dat je geeft.
Want je geeft troost, hoop, power, liefde, begrip, de moed om door te gaan.
En dat soort shit is zoveel waardevoller dan de waarde van het artikel.

Ik hoop dat jij die dit nu leest terugdenkt aan deze posting.
Dat jij straks, vandaag of morgen, wanneer je iemand ziet en tussen de  uitgesproken of onuitgesproken regels leest,  het verschil uitmaakt voor die persoon.

Nederland is ontzettend tolerant. Ruimdenkend. Vrijdenkend.
Hier geldt ‘moet kunnen’ en ook ‘leven en laten leven’.
Nederlanders zijn hier erg trots op en roepen het graag en veelvuldig: al die vrijheid van doen en laten die hier geldt.
Ze verzwijgen tijdens hun verkondigingen alleen wel de kleine lettertjes.
De onuitgesproken kleine lettertjes waar je wel direct mee geconfronteerd wordt wanneer je buiten de keurige en piepkleine knellende kaders van al die ruimdenkendheid en tolerantie durft te stappen.

Praten over seks mag best. Vooral als het informatief, veel libido killende woorden bevat en medisch is.
Lezen over seks mag ook. Sowieso als het dus informatief is, maar ook als het zielige verhalen zijn over de akelige kanten van seks en sinds kort mag het ook weer als het een maatschappelijk geaccepteerd boek is zoals ’50 tinten grijs’. Op de cover staat immers ‘roman’ en het heeft een verhaal, dus is het dan automatisch geen porno.
Kijken naar seks mag ook nog. Zolang het maar in een sensationele reportage is van SBS waar mannen een luier fetish hebben of we er heel hard om kunnen lachen zoals in de voorheen razend populaire serie ‘Sex and the city’.

Het wordt hele andere koek zodra je als gewoon mens het waagt om vrijuit te spreken over sex.
Vooral als je een normaal beroep uitoefent of, helemaal not done, wanneer je een hoge positie bekleed of werkzaam bent in de wollige, spirituele industrie.
Want dan is het raar. Vies. Porno. Niet passend. Onprofessioneel. Zelfs onderontwikkeld.
Een regeringsleider, een docente, een arts, een yoga docente hebben seks en nooit sex. Maar daar mogen zij niet over praten en als zij dit dan toch doen, dan graag nooit openlijk en vrijuit.
Als kind in Nederland leerden we namelijk al heel snel dat dit niet netjes is. Niet hoort.
Dat dit gek is.
En al helemaal als je een goed geschoold, ontwikkeld mens bent: beláchelijk dat je sex en seks überhaupt er toe vindt doen en al helemaal onacceptabel als je daar van durft te genieten zoals je ook geniet van een goede maaltijd of een mooi gesprek.
Als geschoold en ontwikkeld mens getuigt het namelijk van gebrek aan diepgang als je daarover spreekt.
Seks en sex dient bij deze mensen geen hoge prioriteit te hebben in de agenda’s.
Dat dienen zij stiekem prioriteit nummer 1 te geven.

We worden al jong in de keurige, knellende, piepkleine kaders geduwd waar we leren om te verkondigen dat ‘seks heel natuurlijk en mooi is’, maar toch ook eigenlijk niet.

Hoe zou onze wereld er uit zien wanneer mensen zou worden bijgebracht van jongs af aan om zonder schaamte om te gaan met seksualiteit en hun ontwikkeling en eigen grenzen op dit gebied?
Hoeveel minder seksueel gefrustreerde, verknipte geesten zou dit schelen?
Hoeveel mensen zouden dan nog hun toevlucht zoeken tot steeds extremere porno die met 1 klik shit laat zien waar zelfs hun eigen fucked up mind nog niet over had gefantaseerd?
Begrijp mij niet verkeerd: ik ben niet tegen porno, in tegendeel. Maar porno is speelgoed dat voor volwassenen is bedoeld en dan nog kan het speelgoed zijn waarvan sommigen het liever aan de kant gooien.
Een kinderhoofd is te klein voor porno. Een kind toestaan porno te laten kijken is als datzelfde kind toestaan om een motor te rijden terwijl het nog moet leren om zonder zijwieltjes te fietsen op de stoep.
Ander negatief effect: in toenemende mate wandelen er tieners rond in de overtuiging dat Het zo hoort: rauw, hard, grof en liefdeloos.

Tegelijk: wanneer volwassenen minder verkrampt, beschaamd, angstig zouden zijn wat betreft seks en sex, zou dat een hoop schelen. Het is dan namelijk ook een stuk makkelijker om grenzen aan te geven en een jong iemand te leren waar zijn of haar grenzen liggen.
Verkramptheid, schaamte en angst wekken beelden op van vuurrode verkeersborden met schreeuwerige verboden.
En laten we wel zijn: waren en zijn dat niet de allerleukste dingen om te ontdekken?
Door iets te onderdrukken en ontkennen zal het groeien, toenemen, stimuleren waarna het kan uitmonden in precies datgene of zelfs nog erger, wat er met man en macht werd geprobeerd te onderdrukken en voorkomen.

Wanneer ik een groep jongeren vraag de vingers op te steken als ze het eens zijn met de stelling dat seks/sex fout is, gaan er altijd een fors aantal handen omhoog.
Zonder uitzondering blijven er ook altijd enkele handen omlaag.
Soms stellen deze jongeren al de vraag aan hun leeftijdsgenoten die ik na mijn stelling standaard stel: ‘Maar als seks fout, vies en raar is, hoe ben jij dan ontstaan?’

Seks kent veel goede, praktische informatieve kanten.
Seks kent akelige, afschuwelijke, litteken veroorzakende kanten die mensen tekenen, traumatiseren, mismaken voor het leven.
Dat daar nog meer aandacht aan moet worden besteed, zal ik als eerste aanmoedigen. Sterker nog, ik draag daar mijn steentje in bij door mensen bewuster te maken door zelf na te denken waar hun grenzen liggen op dat vlak en hoe je die grenzen aan moet geven.
Maar de leuke, prachtige, mooie, lekkere, spannende kanten van sex verdient minstens zoveel aandacht, in plaats van de veroordeling van anderen wanneer een enkeling hierover vrijuit durft te spreken of schrijven.
Een veroordeling die niets meer is dan de ander monddood willen maken.
Een veroordeling die zegt: ‘Ga jij eens even heel snel terug in dat kleine, knellende en keurige kadertje!’

Wanneer we onze schaamte en angst los zouden laten, de veroordelingen achterwege laten en de kaders stuk zouden trappen, zouden de werkelijk belangrijke grenzen wat betreft dit onderwerp een stuk duidelijker en zichtbaar zijn en worden.
De grens dat ‘nee’ echt geldt als ‘nee’. De grens om trouw te zijn en blijven aan wie je echt bent en wat je echt wilt, zonder dat dit is opgelegd omdat we in een kader zijn gedwongen.
Dat zou zomaar wat toekomstige littekens, verstoorde relaties en akeligheid kunnen schelen.

Vrijheid betekent niet automatisch ‘alles moet kunnen’.
Vrijheid betekent naar mijn mening eerlijk, kritisch en liefdevol naar jezelf kijken en durven te leven zoals je dat graag wilt waarbij je tegelijk constant bewust bent dat jouw grenzen niet die van een ander hoeven te zijn.
Reden te meer om eerst jezelf te kennen voor je een ander veroordeelt omdat hij of zij alles is, leeft, doet en laat wat jij misschien deep down inside ook zou willen, maar nooit zal kunnen of durven.

Tegenstrijdig? Vast.
Ik prefereer het woord ‘paradoxaal’.

Laten we beginnen met de afmeting.
Dat is namelijk inderdaad het eerste wat wij rapporteren aan elkaar zodra er een nieuwe in ons leven is. Tenzij er iets anders is, wat zó belachelijk, raar of goed was: dan krijgt dat onderdeel voorrang.
De afmeting doet er toe.
Vergeet alle artikelen, onderzoeken en anonieme online enquêtes die het tegendeel beweren. Ongetwijfeld zijn deze stiekem ook door talloze kleinbezitters ingevuld om de uitslag in hun voordeel uit te laten vallen.
De afmeting is van belang en doet er dus wél toe.
Maar, er zijn een paar ‘maren’ die hopelijk wat geruststellen: het hoeft niet perse een apparaat te zijn. Dat mag best, maar het is geen must.
Een gemiddelde of kleinere biedt voordelen: je kan makkelijker en sneller los gaan zonder dat zij haar lasagne uitkotst of enkele dagen niet meer kan lopen.
Bijkomend voordeel is dat eigenaren van een gewone hun ’tekort’, – wat zij helemaal niet zo hoeft te ervaren maar hij dat klaarblijkelijk wel zo ziet van bovenaf bekeken – compenseren door veel aandacht aan haar lichaam te geven tijdens de inleiding.

Mannen zijn van de ‘meten = weten’ en willen graag concrete cijfertjes lezen.
Terwijl hij dit leest, vloekt hij binnensmonds want wanneer gaat ze verdomme nou eindelijk concrete afmetingen geven?!
Wanneer weet hij of hij smakelijk en opgelucht kan lachen tijdens het lezen of dat hij zich stilletjes terug moet trekken?
Vooruit. Komt ‘ie dan.
Als eerste: zij heeft liever een bredere kleinere, dan een dunne soepstengel. Dat heeft met haar inwendige lay out te maken waardoor zij een bredere beter voelt dan een smalletje.
De gemiddelde afmeting in Nederland is tussen de 15 en 17 cm. Tussen de 17 en 19 mag je best al spreken van een serieus handwapen en boven de 20 cm heb je een waar oorlogskanon.
Een machine. Een apparaat.
Moet je daar trots op zijn? Nee. Je hebt ‘m immers niet zelf gekleid.
De ervaring heeft bovendien geleerd dat eigenaren van een oorlogskanon nogal eens in de veronderstelling verkeren dat het Stoer is om haar pijn te doen of de andere variant: denken dat ze al ‘klaar’ zijn dankzij hun afmeting.
Fout! Een grootbezitter dient nog meer dan zijn kleinere broeders, met beleid, geduld en vakmanschap zijn apparaat te gebruiken.

We zitten nu al op dik 400 woorden en dan hebben we het alleen nog maar gehad over Het Formaat. Dit geeft al iets aan.
We gaan verder met het onthullen van de naakte waarheid.
Naast de afmeting, bespreken wij vrouwen alle overige onderdelen.
‘Onderdelen…?’ vraagt hij zich nu af en kijkt verontrust fronsend naar beneden, naarstig op zoek naar al die onderdelen waarvan hij nooit van het bestaan heeft afgeweten.
Jazeker, onderdelen.
Besneden, half besneden of onbesneden? In het 2^e of 3^e geval: oogde het fijn of hing er aan het uiteinde een droevige tuut, een wat verloren slurfje aan? Kortgeknipt, geschoren of nog altijd chillende in de jaren ’60 met een zware bebossing? Een rechte, een linkse, een rechtse of een Gonzo? Handtas, jutezak of knikkerzakje? Kleur of kleurverschillen en zo ja, was het matching of vloekte het?
Let wel: dit is nog uitsluitend de basis bespreking. Dan hebben we het dus nog absoluut niet gehad over zijn technieken, zijn al dan niet getoonde passie, zijn flow, zijn geluiden, uithoudingsvermogen, geur, smaak, hoeveelheid, sproei/spuitvermogen en kracht, vloeistof samenstelling, eventueel gebruik van rekwisieten en de afronding.
De eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat de lijst van te bespreken onderdelen niet alleen groeit, maar ook uitgebreider wordt besproken naarmate de betrokken vrouw ouder wordt.
Hoe jonger, hoe beschaamder en hoe minder ervaren.

Natuurlijk worden wij vrouwen ontzettend woest wanneer wij er achter komen dat hij ‘zomaar alles!’ heeft gedeeld met zijn vriend of vrienden.
Dat dit ‘zomaar alles!’ meestal een korte samenvatting is geweest (cupmaat, bilformaat, bijzondere truukjes en overige vaardigheden) valt in het niet bij wat zij allemaal heeft verteld aan haar vriendinnen.
Maar dat maakt geen zak uit voor haar: zij wordt alsnog woedend. Want wat wij vrouwen doen, ja komop zeg!, dat is natuurlijk ‘iets heel anders!’ maar vooral: hij kan niet weten dat zij nog veel en veel meer aan haar vriendinnen heeft verteld.
Dus zwijgt hij bedremmeld na haar tirade. Hij vervloekt zijn vrienden die het nodig vonden na de diepe stilte in lachen uit te barsten toen zij zich mengde in een discussie over tanden poetsen en zij luidkeels verkondigde dat zij ‘nóóit kokhalst!’ wanneer zij haar tong poetst omdat ze weet hoe zij een kokhals neiging goed kan onderdrukken en dat het ‘echt serieus!, gewoon een kwestie is van oefenen!’

Maar lieve mannen, wees gerust.
Wij vrouwen zullen nooit laten blijken wanneer jij voor het eerst wordt voorgesteld aan al haar vriendinnen, dat wij het allang weten.
Feitelijk zit je op dat verjaardagsfeestje waar jij je uiterste best doet goed over te komen, gewoon in je blote reet op de bank en loop je naakt naar de keuken om wat te drinken te halen voor je kersverse vriendin terwijl al haar vriendinnen je gadeslaan.

Maar dat geeft eigenlijk helemaal niets, want je weet dit allemaal niet.

Een maand lang heb ik elke nacht wakker gelegen, talloze scenario’s doorgenomen.
‘Laat het los,’ zeiden ze. ‘Je gaat er never achterkomen wie het was.’
Ik kwam er achter wie het was.
‘Maak het niet groter dan het is. Gebruik je energie voor positieve dingen, dit is killing voor jezelf, dat is hij echt niet waard,’ zeiden ze toen.
Nou en of hij het waard was.
En ik vond het hartstikke positief om mij vast te houden aan mijn obsessie genaamd Ayman, die mij in mijn eigen straat had beroofd door mij van achter aan te vallen en in een fractie van een seconde mijn ketting van mijn hals had gerukt om er daarna net zo snel vandoor te gaan als de andere ratten die we snachts vaak weg zagen schieten.
De optie ‘Laat het los’ was geen optie, net als het eerdere ‘Je komt er toch nooit achter’.

‘Hij moet zich melden bij mij. Ik geef mijn woord dat ik hem niet sla, tenzij hij brutaal doet natuurlijk. Ik geef ook mijn woord dat ik geen geld hoef, want dan worden nog meer vrouwen slachtoffer omdat hij mij moet betalen. Ik draag hem ook niet over aan de politie omdat ik het nut er niet van inzie dat kleine poeplappen als hij daar terecht komen. Klappen en vastzitten heeft hij al te vaak gehad en het heeft geen reet geholpen,’ eindigde ik en keek de twee jongemannen tegenover mij aan.
‘Klopt,’ klonk het direct na mijn laatste zin, ‘Kijk maar naar mij.’
We schuilden in een portiek tegen de regen. Ik duwde mijn capuchon af en drukte mijn handen toen diep in mijn zakken.
‘Je gaat hem niet slaan?’ vroeg de ene met een doordringende blik van onder de rand van zijn pet uit. In zijn ogen was een mengeling van ongeloof en wantrouwen af te lezen.
Logisch: deze jongens kenden drie reacties als ze gepakt werden: een pak slaag van thuis, de ‘kofferbak’ oplossing van de straat of ook vervelend maar lang niet zo vernederend en fysiek pijnlijk: politie en justitie.
Ik schaamde mij dat ik hem ontzettend graag een kofferbakje wilde geven.
Ik was even stil, keek voor mij uit en antwoordde toen: ‘Nee. Ik zou niets liever, maar ik kan het niet maken. Ik kan het niet maken tegenover mezelf, vanwege alles waar ik in geloof en probeer over te brengen aan jullie. Ik kan het niet maken omdat het mijn baan kan kosten. Ik kan het niet maken omdat ik nu moet aantonen dat ik zelf doe, waarover ik altijd loop te preken.
Neemt niet weg dat ik hem alsnog de tering sla als hij bijdehand doet: dan is het geoorloofd naar mijn eigen rechtssysteem, snap je?’
Ze knikten. Zwijgend pakte de ene zijn blackberry en typte een bericht op de ping.
‘Hij heb zich vergist, dat weet ik heel zeker. Jou had íe nooit mogen beroven,’ reageerde hij terwijl zijn vingers over de toetsen van zijn telefoon gingen. Onbewust had hij de nadruk gelegd op het woord ‘jou’.
Ik keek hem kort aan met opgetrokken wenkbrauwen en een flauwe glimlach om mijn lippen.
‘Ja, nee,’ haastte hij zich te zeggen, ‘hij moet sowieso natuurlijk niet doen, dit soort dingen, maar ja…je weet toch.’
Ja.
Ik weet toch.

‘Hij krijgt een week om zich te melden. Doet hij dat niet, dan dwingt hij mij andere stappen te nemen. De optie ‘ze laat het er wel bij zitten’, nou, díe optie bestaat dus niet. Dus dan dwingt hij mij om hem op te gaan zoeken in zijn buurt. Dat is niet handig, want dan loopt het zeker uit de hand. Dus tja, dan kan ik niet anders dan naar de politie gaan, hoe zeer ik dat ook liever niet wil doen. Trouwens, dan nog. Hij is toch zo stoer om vrouwen van achter te beroven? Laat me zien hoe gangster hij is als hij voor me zit.’
Ze zijn stil en knikken langzaam na mijn laatste woorden.
‘Ik vind het echt fok op voor je,’ zegt de ene. ‘Deze jonge gastjes snappen het niet. Hoe dan ga je roven in je eigen buurt? Hij is een kankerdomme poeplap. Maar hij is psychisch, hè, maar dat had je al gehoord, hè. Hij is niks.’ Hij spuugt op de grond, inhaleert diep de rook van zijn joint, blaast deze uit en geeft ‘m aan zijn gabber.
‘Ik heb echt respect voor hoe je dit aanpakt. Ik ga mijn best doen, oke?’
Zijn vriend knikt instemmend en inhaleert ondertussen tot in zijn tenen.
We kletsen nog wat, ze spugen nog wat, we lachen nog wat, ze inhaleren nog wat en zeggen elkaar dan gedag.
Ik krijg een hand en omhels hen daarna allebei.
Zij zijn de oudere gasten waar jongens als mijn straatrovertje zo tegenop kijken.
Zij hebben hun strepen allang verdient.
Zij zijn inmiddels ‘rustig geworden’ of hebben promotie gemaakt en hebben straatroof, auto kraken en andere ‘kleuter’ criminaliteit ingeruild voor het echte werk: de ene is net vrij na een ‘OV’tje’ en vertelt dat hij net is gestart met een nieuwe opleiding, de ander heeft te horen gekregen dat als hij nu nog een keer voor moet komen, hij langdurig mag vertoeven in een TBS kliniek.
Zij zijn mijn buurjongens en de nachtmerrie van Telegraaf lezend Nederland.

Ze weten wie ik ben. Ze weten waar ik vandaan kom. Ze weten hoe ik leef.
Ze weten dat ik hen en hun manier van leven begrijp.
Maar ze weten ook dat mijn begrip iets anders is, dan mijn goedkeuring.
Net zo goed dat bepaalde acties afkeuren, weer iets heel anders is dan oordelen of het veroordelen van de persoon die verantwoordelijk is voor die acties.

De straat heeft de afmeting van een Madurodam weggetje.
De straat is een hele wijk en niet zelden ook de omringende wijken.
De straat is Volendam: minstens zo roddelziek, bemoeizuchtig en burgerlijk.
Ons kent ons en praten is een van de belangrijkste daginvullingen als er niet wordt ‘gewerkt’.
Dat mijn straatrover wordt belaagd, verbaast mij dan ook niet. Voldoening stroomt door mijn vaten wanneer er dingen in mijn oor worden gefluisterd.
In eerste instantie had hij nog trots gelachen toen hem werd gezegd dat hij degene was die ‘die ketting had genakt’.
Het werd wat ongemakkelijker toen het aantal mensen, zowel uit onze eigen buurtje als uit oud-zuid en west, hem vertelden dat hij ‘de verkeerde had gepakt’.
Hij kreeg het benauwd toen de mensen behalve in aantal, ook in fysieke grootte en omvang toenamen en in vriendelijkheid afnamen.
Hij raakte in paniek toen hem werd ingefluisterd dat ‘ze’ alles wisten. Ook zijn adres.
De boodschap dat hij zich moest melden negeerde hij door steeds luider te verkondigen dat niet hij, maar die ene die verderop woonde, het had gedaan. Die ene, waar hij ook mee hing ja. Die ene die hij nu keihard nakte door hem de schuld in de schoenen proberen te schuiven. Juist ja, zijn eigen mati.
‘Ze’ wisten inderdaad inmiddels alles. Veel meer dan ze ooit zouden vertellen.

Mijn interne oorlog ging in rap tempo richting een hoogtepunt naarmate mijn insomnia toenam en mijn oververmoeidheid mijn krankzinnige razernij extra voedde.
De eerste dag nadat het was gebeurd had ik gezegd dat ik hem wilde spreken.
Een paar dagen later riep ik dat hij best wat klappen mocht krijgen, graag met wat letsel zodat hij mij nooit meer zou vergeten.
Een week later schreeuwde ik doldriest van woede dat hij kapot moest.

Ik huilde kokende tranen.
Tranen van toen die weer tranen van nu waren geworden.
En alleen al daarom moest hij boeten.

‘Laat het gaan,’ zeiden ze zachtjes, terwijl hun blik bezorgd over mijn bleke, verbeten gezicht ging.
‘Nee,’ reageerde ik en onderdrukte mijn woorden die ik hen toe wilde schreeuwen.
Over hoezeer ze het niet snapten. Over dat dit over veel meer ging dan een stomme ketting.
Fok die ketting. Hem wilde ik. Ik wilde hem tegenover mij en luisteren zou hij, dát moest hij.
‘Maar oke, je weet nu wie het is. Wat denk je er nou helemaal uit te kunnen halen als je hem te spreken krijgt? Denk je echt dat je hem kan veranderen? Tot hem door kan dringen? Ik ben zo bang dat je jezelf alleen maar nog meer pijn doet als je hem ziet en het dan alsnog escaleert,’ zeiden ze.
‘Nee. Niet.’
Ik zuchtte vermoeid voor ik besloot het nog een keer uit te leggen.
‘Als jij nou moet schijten, hè, boeit het jou dan hoe jouw stront in de pot beland of in welke pot? Nee toch? Nou, zo voelt het voor mij. Ik heb een berg stront die ik kwijt moet en Ayman is de pot waar ik het in ga leggen en hoe die stront weggespoeld wordt, zal mij aan mijn reet roesten. Ik doe dit niet voor hem, ik doe dit voor mij. Niemand, maar dan ook echt helemaal niemand gaat mij daarvan weerhouden: jij niet, jullie niet, de politie niet.’

Tuurlijk meldde hij zich niet binnen de gestelde termijn van een week.
Ik had het even gehoopt, maar na alle informatie die ik over hem had gekregen, wist ik al snel dat hij daar het IQ en het karakter niet voor had.
Hij was immers een poeplap.
Een geboren loser. Letterlijk. Vanaf zijn geboorte leek zijn agenda in dit leven al vast te staan: professionele loser.
Ondanks de hulp, de medicijnen en de liefde van zijn ouders die inmiddels radeloos waren.
De schande waren ze noodgedwongen allang voorbij.

Een dag na zijn 16^e verjaardag werd hij smorgens vroeg van zijn bed gelicht.
Ik liet op straat weten dat dit mijn speciale verjaardagskado voor hem was geweest en ik daarmee, in tegenstelling tot hem, dus wél mijn woord was nagekomen.
Ondanks ik de belangrijkste regel had verbroken door hem over te dragen aan de politie, wisten ze ook dat ik in mijn recht stond om zo te handelen: hij had de kans gekregen om het onder elkaar recht te zetten en hij had deze kans niet gepakt. Het alternatief voor de politie zou de kofferbak zijn: dat weigerde ik.
Door die kans te geven, had ik ook al een belangrijke regel overtreden: ik was aardig geweest tegen iemand die dit allesbehalve verdiende. Maar ja, soms toont het niet laten gelden van je macht, juist nog krachtiger je hoeveelheid macht aan: vooral als zij weten dat je er ook voor had kunnen kiezen je macht wel te laten gelden.
Dit gegeven compenseerde mijn onterechte, misplaatste aardigheid die in dit geval niet meer als zwakheid of angst kon worden betiteld.
Met mijn ene voet in hun wereld die deels ook de mijne was en mijn andere voet in de andere wereld, balanceerde ik.
Soms was het verdomde lastig om mij staande te houden en vast te houden aan mijn overtuigingen.

Op straat geldt een heel ander wetboek.
Los van mijn ego en rechtvaardigheidsgevoel, werd ik na deze roof actie gedwongen te reageren, wilde ik ooit nog normaal en met opgeheven hoofd door mijn wijk kunnen fietsen en mijzelf recht in de spiegel aan kunnen kijken.
‘Reageren’ is op straat iets anders dan een gesprek aan gaan waarbij ‘elkaars standpunt en emoties worden gerespecteerd en erkend in een veilige, open en eerlijke communicatie die constant wordt bewaakt en dus wordt gewaarborgd opdat er ruimte is in dit proces voor het ventileren en kanaliseren van emoties teneinde tot een overeenstemming te komen.’
‘Reageren’ is op straat uithalen. Liefst zo hard, zo snel en zo vernederend mogelijk.
Maar wat als dat niet strookt met hetgeen waarin je gelooft?
Wat als je diezelfde straatjongeren elke dag weer probeert bij te brengen dat geweld een laatste en niet de eerste oplossing is? Je hen onderwijst, bewust probeert te maken over de gevolgen van wapenbezit, je de pijn vertelt en laat zien van de mensen die een naaste hebben verloren door dat soort geweld?
Wat als je jezelf er dan op betrapt, dat je elke nacht wakker ligt, omdat je op dit moment niets liever zou willen dan te reageren zoals op straat gebeurt…?
En wat als je weet dat de mensen in je omgeving staan te trappelen om te reageren? Sommigen van hen bijna ruzie met je maken, omdat je nog steeds weigert te zeggen waar die kleine straatrat woont?
Mijn hoofd stond op ontploffen.

‘Ik waardeer jullie inspanningen, maar weet je, voor mij hoeft ie niet eens vast te zitten. Het helpt toch niet. Ik wil hem gewoon spreken. Ik geloof niet in gevangenisstraf bij dit soort kneuzen. Met alle respect,’ voegde ik er nog plichtmatig aan toe en keek de rechercheur aan die zich enorm aan het inspannen was om de bewijslast van mijn dader dicht te spijkeren. Het dossier van mijn dader had inmiddels het formaat van een telefoonboek, wist ik.
Hij knikte langzaam, slaakte een zucht, beaamde mompelend wat ik zei en ik vond hem zomaar per ongeluk aardig toen ik zag dat hij heel goed begreep wat ik wilde.
‘Ongeacht wat justitie met hem doet, ik zál hem spreken,’ vervolgde ik. ‘Ook als hij daarna aangifte tegen mij wilt doen omdat ik hem op ga zoeken. Ik kan dit niet loslaten zolang ik hem niet tegenover mij heb. Hij moet leren de verantwoording te nemen voor de shit die hij doet. Naar mijn normen en waarden houdt dat in dat hij de confrontatie aan gaat met mij. Ik wil zien wat voor held ‘ie is,’ voegde ik er nog toe.

Een week later stapte ik de kamer binnen van zijn rector die plaats had genomen achter zijn bureau: ik had hem mijn woord gegeven dat ik zijn pupil, mijn straatrover, niet zou slaan.
Daar zat ‘ie dan. Naast zijn moeder en zijn begeleidster.
Hij kon mij niet aankijken. Mijn blik gleed over zijn te dunne, te kleine lijf. De knokige knietjes staken door zijn dure, maar alsnog armoedige, afgedragen spijkerbroek. Zijn Gucci petje zette hij constant op en weer af.
Hij had nog niet eens baardgroei.

‘Ik heb het niet gedaan!,’ riep hij voor de zoveelste keer, maar nu op huilerige toon uit.
‘Kijk me aan,’ zei ik.
‘Ja maar ik heb het niet gedaan! Ik zou toch niet huilen als ik het had gedaan? Als ik het had gedaan zou ik gewoon lachen maar ik heb nog nooit diefstal met geweld geleegd!’
Er viel een pijnlijke stilte na zijn laatste, correct uitgesproken juridische term, afkomstig uit zijn onderontwikkelde, ongeschoolde mond. Hij had het zelf niet eens door: te dom en bovendien op dit moment te druk om er een paar tranen uit te persen.
‘Kijk mij aan,’ doorbrak ik de stilte.
Voor de eerste keer in het gesprek keek hij mij recht aan.
Mijn donkere ogen doorboorden de zijne en in de twee seconden stilte die volgde waarin wij elkaar aankeken, bereikte mijn interne strijd waar mijn blinde haat alles op alles zette om te winnen, het ultieme hoogtepunt.
Maar ik won.
‘Ik heb heel veel tranen van kinderen gezien. Maar jouw tranen overtuigen mij geen seconde. Berg ze dus maar op. Draai de kraan dicht. Shit werkt niet.’
‘Nou oke dan zeg ik niks, oke, ik heb het niet gedaan, ik krijg zomaar de schuld, maar laat maar! Ik zeg niks oke, ik zeg wel niks meer,’ riep hij nog steeds huilerig uit en vouwde toen als een verontwaardigde kleuter zijn armen over elkaar.
‘Heel goed. Zeg inderdaad maar niks. Ik heb jouw bekentenis of ontkenning niet nodig. Ik wil alleen dat je luistert,’ zei ik. Ik was naar voren gebogen en bracht mijn lichaam en gezicht dichter bij hem.
Hij deed zijn best ontspannen, onverschillig over te komen, maar ik voelde zijn angst en hij wist, dat ik het wist.
Ik liet een stilte vallen en verzekerde mij er van dat ik zijn aandacht had. Dat was al moeilijk genoeg, had ik vastgesteld in het afgelopen half uur: beroepsdeformatie, heet dat geloof ik.
Gedurende het hele gesprek had ik hem onbewust geobserveerd. Ik had gezien hoe zijn ogen constant heen en weer schoten. Ik zag hoe zijn kinderlijk kleine handen aan zijn petje en aan broek frummelden en op zijn blaas drukten: precies zoals een kleuter doet wanneer hij heel nodig moet plassen, maar dit zelf nog niet echt doorheeft. Geen seconde kon hij stilzitten. Het merendeel van het gesprek, vooral als zijn rector, moeder of begeleidster spraken, was hij er niet. Hij keek voor zich uit en de cocon waarin hij zich dan bevond, was bijna zichtbaar.
Drie had ik er tot nu toe geteld.
Drie verschillende gezichten met ieder zijn eigen karakter: de stoere straat gast, de treurige, zwakbegaafde jongen met een stoornis en een gigantische ontwikkelingsachterstand en de sociaal wenselijke straat gluiperd die zich in deze situatie voordeed als de bange jongen die zijn moeder zo graag nog in hem had willen zien.

‘Je hebt je niet gemeld. Dat vind ik jammer want dit, dit gesprek was het enige wat ik van jou wilde. Ook dat wist je. Ik weet wie allemaal naar jou zijn gegaan en met je hebben gepraat.
Elke dag roof jij. Je steelt, je rooft en dan noem ik nog niet eens al het andere wat ik van je weet.’
Ik liet een waarschuwende stilte vallen waarin ik direct de geschrokken uitdrukking in zijn ogen een fractie van een seconde zag waarna hij zijn ogen weer neersloeg.
Boodschap overgekomen en correct ontvangen.
Ik ging verder.
‘Je rooft omdat je er verslaafd aan bent: aan de spanning, aan de manier van leven, de macht die je voelt als jij weer een vrouw van achter pakt en de angst in haar ogen ziet voor jou. Je kan ook eigenlijk niets anders en je bent er ook nog eens ontzettend goed in. Daarnaast hoop je er eindelijk een keer bij te horen. Respect te krijgen. Maar weet je, ze kakken op je. Dat weet ik namelijk ook. En weet je hoe dat komt? Kijk naar mij. Kijk naar wat ik draag. Ik draag geen merk. Ik doe mijn best niet om erbij te horen. Toch krijg ik meer respect en liefde dan jij. En ik weet, dat jij dat ook weet. Als ik dat stukje respect en die liefde niet zou krijgen van de straat, dan zat ik hier niet en had ik nooit geweten wat ik nu allemaal weet van en over jou.’
De kamer vulde zich met mijn woorden en bleven hangen boven Ayman’s hoofd. Langzaam daalden ze naar beneden en druppelden binnen in zijn systeem.
Hij keek weer op.
Er was een ding dat mij bij was gebleven tijdens de beroving: de uitdrukkingsloze ogen. Hij had geen ziel, had ik gezegd na afloop.
Ik keek weer in zijn donkere, lege ogen. Ik zag niets.
‘Zou het niet mooi zijn, als de jongens uit je buurt over jou zouden zeggen als je over het plein loopt: ‘Hey dat is Ayman, hij is echt een dope gast. Hij is een aardige jongen die je helpt als je het nodig hebt. Hij is geen nakker.’ Of als mama een keer tegen jou zou kunnen zeggen hoeveel ze van je houdt, hoe trots ze op je is, hoe blij ze met je is? Respect krijg je niet door dat gejatte G-Shock klokkie, een geroofde Dr Dre headset of Gucci petjes. Respect krijg je door wie en wat jij echt bent, hier, van binnen,’ zei ik en drukte mijn hand op mijn borst bij mijn laatste woorden.
De snik van zijn moeder klonk oorverdovend.
Langzaam vulden zijn ogen zich met tranen en voor het eerst in het gesprek zag ik het vierde gezicht.
Zijn gezicht.

Twintig minuten later stond ik op.
‘Nog een ding, ik herhaal het nog een keer zodat ik heel zeker weet dat je het begrijpt. Ik kan jou vergeven. Maar kom nooit, hoor je me? kom nooit meer in mijn buurt. Er zijn maar twee redenen waarom jij naar mij toe mag komen: als je je diploma hebt gehaald of als je echt verandering wilt in je leven. Verder: als wij elkaar zien in de buurt, dan draai je je smoel af en je kijkt naar de grond. Je kijkt mij niet aan, je zegt niets. Gewoon bek houden, smoel afdraaien, doorlopen. Duidelijk?’
Hij knikte.
Ik stak mijn hand uit.
Hij aarzelde. Niet uit dissrespect. Niet omdat hij onfatsoenlijk was. Oh nee, zeker niet.
Zijn hand waarmee hij de ketting van mijn hals had getrokken, legde hij toen behoedzaam in de mijne.
Een kinderhand.
Ik pakte zijn hand stevig beet, kneep er hard in, hield het net zolang vast tot hij mij kort aankeek.
Hij sloeg zijn ogen snel neer. Ik liet zijn hand los.
Zijn ogen staarden leeg naar de muur van de kamer.

Op weg naar huis woog ik 30 kilo lichter dan op de heenweg.
Naast de verlossing van mijn haat en het daarmee gepaarde gevoel van opluchting en bevrijding, was ik stiekem verdrietig om hem.
Deze jongen zou het nooit redden. Niet in dit leven.
Het getekende gezicht van zijn moeder brandde nog op mijn netvlies. Verslagen was ze. Ik had haar schaamte en zachte excuses aan mij weggewuifd door mijn hand over de hare heen te leggen.

De wind blies de laatste resten uit mijn hoofd.
Ik had mijn eigen oorlog voor het eerst in mijn leven overwonnen.
En tegen beter weten in, hoop ik sinds dit moment nog steeds dat die droevige jongen met die lege ogen op een dag mij aan zal schieten om mij te zeggen met een krachtige blik in zijn ogen: ‘Ik heb mijn diploma gehaald, ik leef goed nu en mijn moeder is trots op me.’

‘The mind of a child is where the revolution begins
So if the solution has never been to look in yourself,
How is it that you expect to find it anywhere else?’
Immortal Technique – Caught in a hustle

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

‘Is geen doorzetter,’ schreeuwden de letters vanaf zijn laatste rapport hem tegemoet.
Het kartonnen hoekje krult om, rolt zich op en eet de magere cijferlijst en de venijnige woorden op.
Hij kan de hitte al voelen en daagt zichzelf uit door het brandende rapport zolang mogelijk vast te houden. Pas als de vlammen zijn duim raken, laat hij los en vallen de zwarte snippers op de grond voor hem neer.
Als ze zouden weten met hoeveel inzet, passie en vastberadenheid hij de regels van de straat zich eigen had gemaakt, zouden ze nog versteld staan.
Twaalf jaar was hij geweest, toen het spelen plaatsmaakte voor andere zaken.
Zaken.
Dingen, waarmee je geld kon verdienen maar nog veel belangrijker; aanzien kreeg.
Echt gezien werd. Meetelde. Angst en dus respect afdwong.
Hij leerde snel. Veel sneller dan hij ooit op school had gekund.
Fuck school. Fuck thuis. Fuck iedereen.
Tuurlijk wilde hij wel.
Tuurlijk deed de zwijgende, verwijtende blik van zijn moeder hem pijn.
Tuurlijk kromp hij ineen onder de minachtende blik van zijn vader.
Maar nooit genoeg om het nu eens niet alleen bij beloften te laten.
Hun verdriet verschafte hem een pracht excuus om terug te keren naar daar, waarvan zij en diep van binnen hij zelf ook, dachten dat hij er niet echt thuishoorde.
Ooit was het spannend. Leverde het geld op.
De onvoorspelbaarheid bracht afwisseling. En zonder dat hij het zich realiseerde, gleed hij steeds een stukje verder af met elk stukje streetcredibility dat hij op straat verdiende.
Zijn welverdiende strepen, zijn straat CV, die hem liet gloeien van trots.
Tot nu dan.
Dit was zijn laatste kans, hadden zijn ouders gesmeekt.
Dit was echt zijn laatste kans, hadden de leerplichtambtenaar, zijn toeziend voogd en de kinderrechter hem beroepsmatig ernstig gezegd.
‘Laatste kans op wat?’ had hij ze willen zeggen, ‘Laatste kans om bij jullie neppe shit te mogen horen? Laatste kans om mij net als jullie, als een flikker te laten misbruiken door dit kut systeem?’
Dát had hij ze willen zeggen. Maar hij had geknikt met een heel serieus gezicht en bedankt voor al die kansen die zij hem gaven.
Sukkels.

Maar toch was er iets verandert sinds kort.
Hij verveelde van het leven dat hij leidde. De straat turbulentie was eigenlijk ook niets meer dan een sleur: youtube clipjes kijken, rappen, pingen, Twitteren, gamen, roken, drinken, roven, ballen. En chillen. Heel veel chillen.

Hij zou het echt anders gaan doen, geloofde hij, terwijl hij de zwarte snippers van zijn rapport met zijn ogen volgden die werden mee genomen door de wind.
Hij zou zijn best gaan doen. Rustig worden.
Vanaf nu, echt waar.
En met deze gedachten liep hij de coffeeshop binnen om zijn jonko te halen.
Dat had hij verdient, want het kwam goed vanaf nu.
Alles kwam goed.

De straat vangt, bedwelmd, sleurt mee.
De straat is vastzitten zonder tralies, toch weer zwichten, de middelvinger naar hen die om je huilen als je weer vastzit.
De straat nakt, verraad, haat.
De straat is de onzichtbare veroordeling die onder je huid kruipt en tekent voor het leven.
De straat heeft geen interesse in het antwoord op de vraag ‘waarom’.
De straat neemt.

De straat is als dansen met de duivel, die jou vroeg maar meestal te laat leert dat je te maken hebt met een fake ass bitch waar je nooit meer helemaal van los zal kunnen komen.
Want soms voelt het slechte en kwade zo vertrouwd, dat het goed voelt.

Live life young nigga, quit tryin to be grown
You gon’ miss momma when she dead and gone
So slow your roll – slow it down my nigga
Slow your roll – slow down my nigga
Live life lil’ mama, quit tryin to be grown
You gon’ miss daddy when he dead and gone
So slow your roll – c’mon gotta slow down
Slow your roll – think you gotta slow down

This can’t be life, we’re living
Cause I don’t wanna live no more
I don’t wanna live no more
This can’t be life, we’re living

Waar het ooit mis ging, wist ze zelf niet.
Voor haar gevoel was het nooit ooit ergens echt mis gegaan: dit was haar leven zoals zij en iedereen in haar familie en buurt dat leefde.
Haar zoveelste hulpverlener dacht het wel te weten.
Maar die dachten wel vaker iets. En dan vooral van alles wat zij hen graag wílde laten denken. Ze was bijna teleurgesteld als dat haar elke keer weer lukte, maar tegelijk won de opluchting het van haar teleurgestelde gevoel.

Soms maakte ze er een spelletje van.
Dan wreef ze expres een paar keer achter elkaar over de lichte streepjes op de huid van haar onderarm: de zichtbare littekens die ze zelf had toegebracht met haar nagels, een schaar of een mesje.
Meestal duurde het niet lang voor de gemiddelde hulpverlener zijn of haar aandacht daardoor werd getrokken.
Ze kende hun hele hulp/handels en stappenplan inmiddels al uit haar hoofd.
En dan had ze niet eens de mooie diploma’s die zij wel allemaal hadden weten te behalen.

Die ene, die nieuwe, die had het door gehad.
Die had gezien dat ze er steeds over wreef, maar in tegenstelling tot haar voorgangers, had zij het zorgvuldig genegeerd.
Ze had er om moeten lachen en besloot daarop dat zij een goeie was.
Eentje die ze kon vertrouwen. Eentje die haar en haar fucked up mind en streken doorhad.
Bij een volgende afspraak bespraken ze haar laatste aanwinst.
‘En hoe oud is hij?,’ had ze gevraagd, met een misprijzende blik in haar ogen.
‘Oud genoeg.’
‘Laat me raden: hij is een jaar of vierendertig, heeft met verschillende vrouwen, of moet ik zeggen meisjes?, kinderen waar hij niet voor zorgt. Hij zit elk moment vast, liegt over van alles en jij gelooft graag zijn leugens dat jij echt bijzonder voor hem bent. Nou, klopt het een beetje?’
‘Achtendertig. Hij is geen vierendertig. En zijn kinderen lopen altijd met merk, hoor.’
‘Ah, ja natuurlijk. Stom van mij. Zijn big ass ego zou natuurlijk niet toestaan dat zijn kinderen in een gewoon H&M outfitje lopen. Maar betaalt hij ook hun vreten? Brengt hij ze weleens naar school? Troost hij ze als ze huilen? Leest hij ze voor? Hey en vraag hem volgende keer even namens mij hoe hij het zou vinden als zijn dochtertje eenmaal 16 jaar is en een “relatie” heeft met een vieze, ouwe man van 38, die elk moment vastzit, vrouwen slaat en…’
‘Hij slaat mij niet.’
‘Oh geen zorgen: dat komt dan nog wel. Ik geef het 2 maanden, dan heb jij de eerste klappen te pakken. Ik ga hier een melding van maken, dan weet je dat. Van die vuile viezerik.’
‘Ik vertel u nooit meer iets als u dat doet.’
‘Moet je dan vooral ook niet meer doen. Laat dat inderdaad maar achterwege als jij de toekomst droom hebt om over pakweg 10 jaar en 4 kinderen verder van verschillende vaders, net zo te leven als teveel vrouwen in je omgeving. Of dacht je werkelijk dat al die vrouwen dit leven wat ze nu hebben voor ogen hadden toen zij, net als jij nu, niets liever wilden dan een stoere papi te soren? Die spannende gangster, die altijd voor afwisseling zorgt, maar je uiteindelijk keihard laat vallen of je leven ruïneert? Ga ze vragen dan, vraag ze hoe gelukkig ze zijn.’

Ze was woedend weggelopen na deze laatste woorden waarbij ze constant haar moeder, buurvrouwen en tantes voor zich had gezien.
Stuk voor stuk hadden ze gepast in het beeld wat die trut net had geschetst.
Ze besloot nooit meer terug te komen naar dat klerewijf. Wat de fok dacht ze wel niet? Hoezo durfde ze zo tegen haar te praten?

Zoals vrijwel elke nacht schrok ze rond 3 uur wakker op de bank waar ze in slaap was gevallen met haar kleren nog aan.
Niemand hoefde te weten dat ze bang was om alleen naar bed te gaan. Alleen in het donker met gedachten die ze niet wilde denken. Ze sukkelde liever gewoon langzaam in slaap met haar blackberry in haar hand en de televisie zachtjes op MTV. Haar moeder was er niet. Zoals vrijwel elke nacht.
Haar broertje lag met zijn speentje in zijn mond in de box te slapen. Een weeïge poepgeur afkomstig uit zijn luier, vulde de armoedige woonkamer.
Ze gaapte. Stond zuchtend op en verschoonde haar broertje die het op een krijsen zette.
Ze suste hem, schreeuwde richting de slaapkamer tegen haar andere broertjes en zusjes dat er niks aan de hand was en ze verder moesten slapen. En nee: mama was nog niet thuis, antwoordde ze haar zusje die vroeg waar mama was.
Even later legde ze de net verschoonde peuter in het groezelige campingbedje.
Haar blik gleed over de andere drie bedden waar haar zusjes en broertjes in lagen te slapen.
Geen van hen leken op elkaar. Met een beetje fantasie leken zij en haar een jaar jongere zusje een beetje op elkaar. Maar zij hadden dan ook dezelfde vader. Althans, dat hield haar moeder nog steeds vol.
Ze liep naar haar eigen bed, sloeg het dekbed zonder dekbedovertrek open, trok het koud aanvoelende dekbed op tot haar kin en zakte weg in een diepe slaap.

‘Hoe oud was je, toen je voor het eerst seks had?’
Die vraag kwam totaal onverwachts en bracht haar een fractie van een seconde van haar à propos.
Een seconde teveel. Wel bij deze vrouw. Dat klerewijf, dat alles altijd doorhad en waar ze toch maar weer een week later bij op gesprek was gekomen.
‘Ik heb nog geen seks,’ antwoordde ze en keek de ander recht in de ogen aan. Altijd recht aankijken, daar letten ze op, daar houden ze van omdat ze dan denken dat je eerlijk bent en het meent.
Haar daarop volgende veelzeggende zwijgen en priemende blik, liet haar ineen  krimpen.
‘Hoe oud was je?’ vroeg ze nogmaals.
Ze aarzelde.
Zou ze…?
Een diepe, bijna onhoorbare zucht. Deze keer niet zorgvuldig gepland en ingestudeerd.
‘Ik was 6.’
Geen geschrokken reactie, alleen weer dat klote gezwijg.
‘Maar het was geen misbruik ofzo, hoor. Ik bedoel, het was mijn neef. We praten gewoon ook als we elkaar nu zien. Ik wist niet eens dat ik sex had, haha! Daarom heb ik het ook per ongeluk verraden. Ik was echt fokking dom toen, haha! Vind u het niet grappig?’
‘Nee. Ik vind het niet grappig.’
Stilte.
‘Maar ik heb er geen last van ofzo. Al die meisjes die daarover zeuren enzo, ze liegen gewoon. Kijk naar mij, ik heb toch ook geen problemen?’

Ze zou. Ze wou. Ze wilde. Ze ging.
Nu echt.
Deze keer wel.
Wel bij deze vrouw, die haar vasthield, haar niet gespeelde tranen afveegde, haar troostte en zomaar daadwerkelijk iets verwachtte van haar.
Maar bovenal, echt in haar geloofde: meer dan zij zelf tot nu toe had gekund.

‘Ik geloof dat ik niet de juiste vrouw ben om je te steunen,’ merkte ik voorzichtig op.
Niet begrijpend keek ze mij aan.
‘Jij bent heel Hollands, heel Westers hierin, denk ik. Jij vindt het vast ook mooi als een vrouw van de zijkant helemaal vlak oogt? Met zo min mogelijk vorm?’ vroeg ik en beeldde met mijn handen twee rechte lijnen naar beneden uit. ‘Een soort deur van de zijkant bekeken?’
Geestdriftig knikte ze: ‘Ja! Hoe dunner, hoe beter! Weet je, als er een pil zou bestaan die mij nu tien kilo zou laten afvallen, zou ik het direct nemen. Ongeacht hoe slecht die pil is of wat de bijwerkingen zijn.’
Er viel een diepe stilte. Er welde medelijden bij mij op toen ik haar verdrietige gezicht met de verbeten, bittere trek rondom haar mond zag en haar magere lichaam.
Ze was 46 jaar, had ze mij verteld bij deze toevallige ontmoeting bij de kapsalon.
Ze was een mooie, aantrekkelijke vrouw van 46 jaar met een gewicht van 55 kilo en gevangen in angst.
Angst die zijn basis vindt in de opgelegde, opgedrongen en ingewreven media beelden die schoonheidsidealen laten zien die niet realistisch zijn en talloze vrouwen laten lijden.

Ik legde mijn hand even op haar schouder en keek haar aan. ‘Ik vind je mooi. Echt mooi.’
Weer keek ze mij ongelovig aan en weer herhaalde ze op bijna geïrriteerde, bozige toon dat het lief was van mij om dat te zeggen.

Een half uur later was ze klaar en vlak voor ze wegging, aarzelde ze even en liep toen op mij af: ‘Dank je wel nog, voor het gesprek.’
Ik glimlachte en bedankte haar ook.
Ik keek haar na en naast mijn medelijden voelde ik woede vanwege de kut glossy magazines waar ik op datzelfde moment in het bladeren was.
Ik gunde haar en zoveel andere vrouwen die dagelijks worstelen met zichzelf, een ticket naar Zuid Amerika waar de mannen elke dag hun vrouwelijke vormen zouden prijzen.
Ook, of juíst als dat een kilo teveel zou zijn.

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

Tot het gaat over hun eigen zoon.
Hun prinsje.
Hun knulletje.
Hun allessie.
Hun ‘mama’s ventje’.

Dan, ja dán is het natuurlijk ‘heel wat anders’.
Dan ligt het aan zijn vriendin/vrouw.
En als mama daar niet langer of eenvoudigweg onmogelijk de schuld aan kan geven, zegt ze doodleuk op vergoeilijke toon met daaronder een laagje trots, dat ‘het natuurlijk niet goed is van hem, maar ja…’
Waarna er een opsomming volgt van wat schoondochter ooit niet goed (genoeg) deed of wordt er een reeks slappe excuses aangedragen voor zijn wangedrag.

Maak het verschil: begin je eigen zoon manieren bij te brengen.
Hou op zijn stront met de mantel der liefde te bedekken.
Hou op stiekem te genieten van het gevoel dat hij zijn mama nodig heeft.
Je triomfantelijk te voelen omdat jij, zijn mama, uiteindelijk het toch ‘wint’ van die andere vrouw wanneer je hem weer eens dekt, zijn alibi bent, wanneer hij shit uithaalt.
Shit waarmee hij vrouwen en meisjes kwetst.
Shit waar jij zelf ooit bittere, pijnlijke tranen om liet, omdat die klootzakken ex/vader van je kind  jou al die shit aandeed.

Jij als moeder, jij creëert mede door je zwijgen, je gebagataliseer, goedpraterij, het voor hem opnemerij en zorgvuldige onder het kleed schuiverij, een man waarvan vrouwen later zullen zeggen wat een hond, een klootzak, een gewetenloze lul hij is, die ook nog eens niet goed voor zijn kinderen zorgt.

Dear mama, do your damn job.

‘Hà! Nu heb ik hem mooi beet! Dat zal hem leren! Minimaal een week geen sex! Ik zal hem klein krijgen. Góed voor hem! En als hij nog niet gehoorzaamt, nou dan krijgt hij nóg een week straf erbij!,’ denk jij wanneer je de oudste vrouwen truuk in zet in je relatie: een sex verbod.

Maar lieve meid, terwijl jij dit triomfantelijk vertelt aan jouw vriendinnen, waarna jullie samen luidkeels roepen hoe verschrikkelijk net goed dit voor hem is, ga je aan iets voorbij.
Dat ‘iets’ kan zijn rechterhand zijn (meestal zal het rechts zijn), maar dat ‘iets’ kan ook een ‘iemand’ zijn: een ‘zij’ of zelfs ‘hen’.
Zij of hen die precies datgene aan hem geven, wat jij nu in hebt gezet als wapen tegen hem.
En terwijl jij druk bezig bent de wraak feeks uit te hangen, lacht hij zich op datzelfde moment helemaal kapot.
Of misschien ook niet: meestal wordt er namelijk niet hard gelachen tijdens de sex en al helemaal niet bij vers vlees in de kuip of een verboden vrucht die zoet smaakt.
In ieder geval zoeter dan jij op dit moment: de zure pruim.

Uiteraard zijn er nog steeds mannen bij wie deze truuk nog werkt of laat een man jou dénken dat de truuk werkt. In dit laatste geval is het minstens zo’n valse mind game als het spel dat jij nu speelt.
Bij mannen waar deze truuk wel nog echt werkt, is het een perfecte match met jou: jullie horen bij elkaar en verdienen elkaar.
Een man die buigt voor dit soort mind games, is naar mijn mening niets meer dan een natte krant. En dan heb ik het uiteraard over de slechtste krant die er is: een natte Telegraaf.

Als ik een man was zou ik het wel weten als mijn vrouw keer op keer dit soort spelletjes zou spelen: Ctrl + Alt + Del. En hoplaaa weg is je ass uit mijn leven.
Maar dan uiteraard wel nadat ik een uitermate diepgaand contact zou hebben opgebouwd met haar voltallige vriendinnenkring (diezelfde vriendinnen die haar zo supporten bij dit soort acties).

Wanneer je ruzie hebt met je partner, je uit elkaar kan knallen van woede is sex de manier om je ergste woede af te reageren.
Daarna ben je ontspannen, bereidwilliger om het samen op te lossen.
‘Oh ja!? Oh ja!?’, hoor ik enkele steeds kwader wordende vrouwen nu schreeuwen tijdens het lezen, ‘Maar meneertje flikt het elke keer! Meneer denkt dat hij er maar elke keer mee weg komt, met dat gekloot/gelieg/gezuip/geram/vreemd gaan van hem!’

Verrassing: hij denkt dat niet alleen, het is ook zo. Hij komt er toch ook mee weg?!
En dankzij wie komt hij er elke keer mee weg?
Accepteer het of ga weg.
Maar veranderen door je pussy op slot te draaien zal nooit werken.
Zo almachtig en uniek is íe namelijk niet: zelfs niet die van jou.
Sex als wapen inzetten is eenvoudigweg geen oplossing.
Het is hoogstens dom. Ook wat droevig. En niet te vergeten: dodelijk vermoeiende drama.

Oh ja, ik heb het niet over de categorie vrouwen die geen trek in sex hebben als hun relatie op dat moment even niet goed gaat.
Dat is wat anders: veel vrouwen hebben moeite sex te hebben met een man als het emotioneel niet goed zit. Dat is een heel andere categorie dan de sex saboteersters.
Die zetten het in als wapen en zijn gek op mind games.
________________________#GameOver___________________

Ik zoek nooit excuses voor wangedragingen.
Wat ik wel zoek, zijn antwoorden die wellicht verklaren waarom ooit iemand keuzes maakte die hebben geleid tot bepaalde acties of reacties.
Een excuus is iets anders dan een uitleg, maar die mening schijnt niet iedereen te delen.

Ik heb het nodige gelezen, aangehoord en bekeken wat betreft radicalisering.
Zo leerde ik jaren geleden tijdens een conferentie over radicalisering in Nederland dat het beeld van een streng religieus opgevoed kind dat logischerwijs radicaal is of wordt, meestal niet klopt.

Degenen die radicaliseren, zijn juist vaak  westerse/verwesterde jongeren die ‘vrij’ leefden, bewust danwel onbewust hun leven lang probeerden ‘goed’ te zijn, ‘erbij’ te horen.
Erbij horen en goed zijn geldt in Nederland: praten, leven, denken, lachen, handelen als een blanke Nederlander.
Als allochtoon dien je bovendien natuurlijk wel een stappie extra te moeten zetten om erbij te mogen horen en dus lach je extra hard om GeenStijl, verklaar je vurig het helemaal eens te zijn met Wilders en gék te zijn op de gezelligheid van een concert van De Toppers.
Maar dan nog. Dan nog zul je je bewust blijven dat je toch een beetje heel anders bent dan hen.

Na jaren kwam ik hem weer eens tegen.
Ik kende hem vanaf zijn vroege pubertijd en zag met lede ogen aan hoe hij, een Marokkaans Amsterdamse jongen, er alles aan deed om er bij te horen.
De pubertijd is al niet de makkelijkste fase in je leven waarin alles wat ooit makkelijk en zeker leek, op losse schroeven staat. Vooral wie en wat je bent.
Als tiener weigerde hij Marokkaans te praten.
Hij ging uitsluitend om met blanken en was er trots op wanneer allochtone leeftijdsgenoten hem misprijzend kaaskop noemden.
Hij lachte hard mee om grappen over Marokkaanse bontkraagjes en het Suikerfeest .
Hij struikelde bijna over zijn tong om zijn misschien wel hoorbare Marokkaanse accent te camoufleren.
Zijn droom was om ooit bij de politie te gaan.
Ik maakte me zorgen om hem en niemand, vooral hij zelf, begreep mijn angst en bezorgdheid.

Ik hoorde via via dat hij met heel veel pijn en moeite zijn droom had weten te bereiken.
En deze inmiddels ook weer had verloren.
Mijn zorg nam toe.
Het moest zo zijn: ik liep hem niet veel later tegen het lijf.

‘Hoe is het nou? Écht met jou zelf?’ begroette ik hem.
Hij keek mij bijna betrapt aan en boog toen zijn hoofd.
‘Snap je achteraf waarom ik jaren geleden zo bezorgd was? Waarom ik mijn twijfels uitte dat je perse bij de politie wilde?’
Hij knikte, keek mij aan en slaakte een diepe zucht. ‘Ik heb het heel zwaar gehad. Met mezelf. Met wie ik eigenlijk ben. Ze hebben me verschrikkelijk verneukt. Of nee, ik heb mij zo verschrikkelijk verneukt gevoeld.’
We waren allebei even stil.
‘Weet je, ik heb zo hard mijn best gedaan. Echt heel hard.’ Er gleed een schaduw van pijn over zijn gezicht bij zijn woorden.
‘Ik weet het,’ verzuchtte ik, ‘wist je dat jij helemaal in het profiel past van een persoon die radicaliseert?’
Geschrokken keek hij mij aan, de betrapte blik in zijn ogen verscheen weer.
Ik bleef hem aankijken in een poging hem zwijgend aan te moedigen.
‘Dat snap ik. Ik snap dat nu heel goed. Weet je, in die periode dat ik bij de politie werkte en er ook weer ben weggegaan, toen kwam ik in contact met een geestelijke. Hij luisterde naar me. Leek mij écht te begrijpen, mijn verdriet enzo. Hij snapte hoe hard ik mijn best had gedaan. Voor het eerst leek ik mezelf te mogen zijn, hoefde ik mij niet eerst tien keer te bewijzen. Ik hoefde niks uit te leggen, te verantwoorden ofzo. Zo voelde het. Het gaat nu goed, hoor. Ik ben er nu ook gewoon blij mee dat ik Marokkaans ben.’

Gelukkig heeft hij een moeder die hard ingreep maar vooral op tijd ingreep en eindeloos lang met haar zoon sprak. Hem vertelde over haar strijd die ook zij lang geleden heeft moeten voeren.
Gelukkig beschikte hij over de kracht, de intelligentie, het vermogen om eerlijk naar zichzelf te kunnen kijken en de vinger op zijn pijnlijke plek te leggen.
Hij radicaliseerde niet.
Hij leerde de soms onmogelijke balans te houden om zich staande te kunnen houden én gelukkig te zijn met wie en wat hij was, ook wel ‘integratie’ genoemd.
Na een warm afscheid scheiden onze wegen zich weer. Door mijn wijk fietsend denk ik terug aan de documentaire  (zie deze link, even laten laden: video verschijnt bovenaan page!) over de achtergrond van de moordenaar van Theo van Gogh.
Mohamed,  die zich enorm had ingezet voor van alles en nog wat. Een idealist was. Hippe kleding droeg.
Er zo graag bij wilde horen.

Zonet las ik het mooie artikel in ‘Het Parool’ over de doodgeschoten Quincy.
Quincy, ook bekend als oprichter Sin Quin van de Amsterdamse Crips: een gang die zijn Nederlandse wortels vindt in Den Haag.
In het artikel (zie deze link) vertelt zijn vriend Kno’ledge Cesar over de achtergrond en zijn beeld over het mens achter ‘Sin Quin’.
Over Quincy, die keer op keer vanuit zijn perceptie ervoer dat het maar niet wilde lukken.
Hij er niet bij hoorde. Niet echt.

Radicalisering vindt zijn wortels niet in een geloof of in een gang.
Was het maar zo ‘eenvoudig’ om een geloof of een gang te bestrijden, uit te roeien en daarmee dus ook radicalisering.
Radicalisering is geen product, het is geen actie.
Radicalisering is het resultaat, een reactie.
Radicalisering zal gezaaid worden, gevoed worden, groeien en dus bestaan zolang er mensen worden buitengesloten, gediscrimineerd en niet goed genoeg zullen worden bevonden.

Mohamed en Quincy zijn geen uitzonderingen.
Soms heten ze Soufyan, Brian, Mustapha, Jordy of Willem en hun aantal neemt momenteel toe.

Een excuus?
Nee.
Een uitleg.