Zus, nichtje en ik zitten buiten bij de Coffee Company aan de Ceintuurbaan.
We zitten net fijn in een discussie. Iets, waar wij best goed in zijn. Daarom discussiëren wij dan ook altijd vol overdreven vuur en passie: ongeacht waar het over gaat.
Verstoord kijk ik op als ik midden in een betoog zit dat wordt onderbroken door hysterische sirenes van motormuizen die het hele kruispunt stil leggen. ‘Godsamme, wat een herrie!’, blaf ik en steek demonstratief twee vingers in mijn oren en doe mijn best boos te kijken richting de agenten.
Niet alleen vanwege het geluid van de loeiende sirenes, maar bovenal omdat dit afkomstig is van enkele motor agenten (ik ben niet zo heel erg dol op motor agenten).
Boven het geluidsgeweld schreeuw ik tegen nichtje dat het vast een geldtransport is ofzo.
Gedrieën kijken we toe tot ik ineens politiewagens, ambulances, ME bussen en speciale ziekenvervoer busjes voorbij zie komen en ik mij realiseer dat het de jaarlijkse actie is voor chronisch zieke kinderen.
Elk jaar doet de politie tenminste 1 ding heel goed: in samenwerking met ambulance en brandweer, mogen deze kinderen mee in de auto en worden ze in een colonne gebracht naar Artis voor een mooie dag en avond.
Ik kijk toe. Ik zie talloze kindjes. Van achter de ramen zie ik hun koppies.
Lachend, zwaaiend. Ze zijn van alle kleuren. Van alle leeftijden.
Ze hebben 2 dingen gemeen: het zijn kinderen en ze zijn ziek. Serieus ziek.
Ik zie tientallen kinderhandjes die van achter de ramen zwaaien naar ons: de verbaasde, grote mensen.
Ineens schiet ik helemaal vol en zwaai terug of mijn leven er van afhangt.
Zus en nichtje doen mee en de colonne nastarend, kijken we elkaar daarna zwijgend met betraande ogen aan.
Ik roer in mijn koffie.
De discussie die we net voerden laten we rusten: het is te beschamend voor woorden waar we ons zo druk over maken.
Sommige van deze kinderen zullen er volgend jaar niet meer zijn.
Maar dit, deze bijzondere dag, die hebben ze mooi in de pocket.
Dat kan niemand ze nog afnemen.
Dan te bedenken dat er Amsterdammers waren die bezwaar hiertegen indienden vorig jaar wegens de ‘overlast’.
Vuile hufters: ga je heel gauw schamen!
Beste mrs Bruja
Ik herinner mij die dag ook nog goed, allereerst dacht ik oh help wat is er gaande in de stad, zoveel sirenes en getoeter. Totdat ik de stoet met blije gezichten voorbij zag scheuren. Geweldig!! Kippenvel emotie!! Want laten we eerlijk zijn, als je weleens in een ambulance hebt gezeten met sirene aan, dan is het voor een levensbedreigende situatie. Maar nu is het van YOUHOE we gaan naar Artis!! En laten we hopen dat ze de volgende keer op eigen kracht met hun familie er heen kunnen gaan!!
Groetjes Rista
Geachte Mrs Bruja,
Afgelopen zaterdag 2 juni ben ik zelf actief geweest als 1 van de velen (ambulance)chauffeurs, dienstverleners. Zondagmorgen heb ik samen met mijn gezin terug gekeken wat ik de voorgaande dag heb mogen beleven. Ik was 1 van de gelukkige die hieraan deel mocht nemen, nadat ik werd getipt door een andere collega die vorig jaar al had deelgenomen. Alles was prachtig om te zien en zeker om het terug te kijken, maar uw bericht heb ik vanmorgen verschillende keren gelezen en wederom werd het me duidelijk wat een bofkont ik ben geweest. Emoties kwamen weer boven borrelen, met het besef hoe bevoorrecht we waren om deze gezinnen zo fantastische dag te mogen bezorgen. Reuze bedankt voor dit mooie bericht en voor mij is het duidelijk dat ik volgend jaar weer van de partij zal zijn.
Met vriendelijke groet,
Andries
Wat een mooie reactie…dank je wel Andries. Ik vind het een geweldig initiatief, mede dankzij mensen als jij mogelijk gemaakt.
De wereld is niet altijd mooi, maar dit soort dingen maken het wel een stukkie mooier…
Keep up the good work!
greetz,
Mrs Bruja