Hoeveel leed, woede, diepgewortelde pijn, rancune en haat in ernstig verstoorde (familie) relaties zou het schelen, wanneer mensen eenvoudigweg eens zouden zeggen tegen de ander:
‘Hey, I fucked up. Ik luister naar je, erken dat ik een aantal dingen niet goed heb gedaan. Ik wil je aanhoren en hoop dat ik je na jouw verhaal, kan en mag uitleggen waarom of waardoor ik zo heb gehandeld. Niet omdat ik smoezen voor mijn fouten wil aandragen, maar slechts een uitleg, zodat je hopelijk ook begrijpt waar mijn pijn vandaan komt en ik dingen niet altijd goed heb gedaan.’
De ander zijn of haar verdriet erkennen, getuigt van een groter karakter dan star vast te houden aan je kleinzieligheid, je so called ‘eer’ omdat je bang bent je fouten toe te geven en daarmee bijvoorbeeld je gezag te verliezen.
Je verliest meer door weg te lopen, te negeren, te bagatelliseren, te liegen of de ander zijn/haar pijn weg te lachen, te bespotten.
In dat geval verlies je niet alleen je eer, maar ook vertrouwen en respect.
Fouten erkennen is groei.
Fouten ontkennen is stilstand.
Sommige fouten zijn nooit meer helemaal te herstellen, maar er kan in ieder geval worden gestreefd om van een open wond een litteken te maken. Dat is altijd nog beter dan een gapende wond die elke keer groter wordt gemaakt.
Wanneer je de ander aanhoort en daarmee erkent, zal het respect juist groeien. Pas dan kan er vergeven worden.
Zeker bij relaties tussen ouders en kind zie je zo vaak dat de jarenlange woede en pijn, na 1 eerlijk gesprek zoveel minder is en er een basis voor een nieuw begin is gemaakt.
Een ander vergeven is het grootste geschenk wat je jezelf kan geven, maar dat wordt effe ietsje makkelijker als die ander in ieder geval zegt: ‘Ik hoor je, ik luister naar je en ik weet dat ik je pijn heb gedaan.’
