Ondanks ik al heel lang actief ben op internet, waaronder social media, schijn ik er geen reet van te begrijpen.
Want wanneer ik contact heb met anderen, bijvoorbeeld via een chat, persoonlijk bericht wisseling of tijdens een digitale discussie, heb ik dezelfde omgangsnorm als in real life.
Sterker nog, ik ben zelfs nóg beleefder als in real life en kies mijn woorden nóg zorgvuldiger, aangezien bepaalde shit zomaar verkeerd of harder kan worden opgevat omdat mijn hysterisch extreme non verbale communicatie ontbreekt die mijn opmerking enigszins relativeert.
Dus antwoord ik beleefd, begin niet na een korte begroeting of die ander ‘zin heb om ff te cammen…’ (incl. de drie suggestieve puntjes) en begin ik niet direct de ander uit te schelden en te kleineren als we niet dezelfde mening hebben.
Ook voel ik niet de drang om de suggestie te wekken dat ik Holleeder dagelijks over de vloer heb, minimaal 20 jaar heb vastgezeten en dus ont-zet-tend gevaarlijk ben.
Ik ben dus bereidwillig.
Ik geef respect, iets dat je in tegenstelling tot veel anderen, bij mij niet hoeft te ‘verdienen’.
Geld verdien je, maar respect is een basisrecht dat verloren wordt op het moment dat je dit naar mijn mening niet meer verdient.
Ik neem mensen heel serieus.
Hierdoor kan het weleens mis gaan.
Zo is het gebeurd dat ik iemand die ik,
zoals ik dus gewend ben, heel serieus nam, een totale randdebiel bleek te zijn toen ik die op een dag tegen het lijf liep tijdens het uitgaan.
Nu was het mij al opgevallen dat ik tijdens discussies met hem, geregeld verdwaald raakte.
Bij zijn eerste reacties knikte ik elke keer weer nog digitaal instemmend, maar het kon lang of kort duren: er brak een moment aan dat ik beduusd, verward naar mijn scherm tuurde. Zijn reactie las en herlas. En nogmaals herlas, maar er steeds minder van begreep.
Vooruit, het lag vast aan mij. Ik was ongetwijfeld de domoor die het niet begreep; al die diepe sort of Matrix uiteenzettingen.
En dan zweeg ik dus maar.
Tot die dag dat ik hem ontmoette: was hij het!? Deze dwaas? Deze dorpsgek?
Ik was in shock en stiekem schoot door mijn hoofd: ‘Wat zonde, wat een verspilling van al die serieusheid van mij die ik in zijn bijdragen heb gestoken.’
Hij is slechts een voorbeeld.
Ik heb inmiddels diverse keren te maken gehad met mensen waar ik er vanuit ging dat ze, zoals ze pretendeerden, heel wijs waren (realiteit: wijsheid gekopieerd en geplakt van google), heel gangsta waren (realiteit: keek dagelijks naar Scarface. Masturberend), heel creatief waren (realiteit: een snufje van die, een theelepel van dat, een mespuntje van die, dat alles gemixt en zie daar: een mixje van genakte creatieve geesten voor eigen gebruik van de faker), heel mooi waren (realiteit: eeuwig op xxx-chats/sites rukkende viespeuk met behalve een fobie voor vrouwen in real life, een enorme collectie fake profiel foto’s).
Alle keren dat ik hiermee ben geconfronteerd, voelde ik mij uitermate dom.
Niet naïef.
Dom.
Zou ik het dan nooit leren?
Het antwoord is ‘nee’.
Want ik wil het niet leren.
Ik wil mezelf blijven en dus mensen behandelen zoals ik zelf graag wordt behandeld.
Dat een logisch gevolg is dat ik dus sommige mensen daardoor in eerste instantie veel te hoog inschat, is een feit.
Maar liever dat, dan mij voordoen als fake of nog erger, daardoor nooit mensen leren kennen die wél de moeite waard zijn.
Want gelukkig zijn die nog altijd in de meerderheid.
Ook zoiets wat ik mij dan afvraag: als je bewust jezelf anders voordoet, hoe los je dat dan 
op wanneer je iemand treft die wél real is, die je wél dope vindt, die je eigenlijk dolgraag zou willen ontmoeten?
‘Oh ja by the way, dat wilde ik nog effe zeggen: ik ben eigenlijk een fake ass bitch, ik heb eigenlijk helemaal geen werk, ben ook geen stoere gangsta, ik jat mijn wijsheden van google en nou, uhm eigenlijk…eigenlijk heb ik geen leven, behalve hier dan. En zelfs dat leven bestaat niet echt want ik ben net zo nep als het Gucci heuptasje van de jongens uit mijn buurt.’
Nu gaan we uit van de categorie bewuste fakers, maar daarnaast heb je ook nog de onbewuste fakers: zij, die dénken dat ze echt zijn.
Zij geloven oprecht dat ze ontzettend grappig, slim, scherp en diep zijn, maar vallen genadeloos door de mand wanneer je ze in het echt ontmoet.
Dat is nog droeviger.
Misschien is het wel arrogantie.
Misschien zijn wij, die ook (of zelfs?) onszelf zijn op internet, fakking arrogant omdat wij onszelf zó goed genoeg, leuk, waardevol en bijzonder vinden, dat we om die reden niet de behoefte hebben om een beeld neer te zetten, dat allesbehalve realistisch is.
Eigenlijk…eigenlijk hè…is het best zielig voor al die mensen die zo ontevreden zijn met zichzelf.
