Mrs Bruja, 40 vrouwen, Zumba les, ‘Lekker gek doen!!!!’
Welk woord hoort niet in dit rijtje thuis?
De kenners zullen het in een keer goed raden, misschien omdat ze na degelijk onderzoek op deze oudere blog zijn gestuit: het antwoord ligt dan eigenlijk al kant en klaar op je bord.
Ik ben best sociaal.
Maar niet in grote groepen waarin ik leuk moet doen.
Vooral dat moeten, dat gaat mij niet zo best af.
Er zijn minstens zoveel dingen en mensen die ik niet leuk vind, als die ik wél leuk vind.
Zumba-en vond ik met ingang van direct stom, zodra alle vrouwen in de wereld gilden hoe leuk het was.
Ik sloeg gade hoe hele busladingen vol gillende vrouwen die nooit aan sport doen en dankzij Zumba geloven dat ze dat nu wél doen, talloze zaaltjes binnen renden want ‘ZUMBA LES BEGON!’
En dat is leuk, zeggen ze.
Dat is hart-stik-ke leuk.
Ik heb mij jaren er van weten te distantiëren. Nadat alle smoezen waren gebruikt, alle zieke mensen en huisdieren door mij werden misbruikt als excuus, (‘Nee, ik kan echt niet nu mee doen, hond/moeder/buurman ziek en moet even standby blijven, dus sorry.’) ontkwam ik er steeds moeilijker aan, maar het lukte me nog wel steeds.
Tot ik er in werd geluisd door mijn, tot deze kut actie van hem, ‘goede’ vriend D. en zijn kompaan, mijn oudere Zus.
Op slinkse wijze werd ik aangesproken door D via whatsapp:
D.: Wat leuk dat je meegaat de 31e! 
Ik: Ik kijk paniekerig. Wat is de 31e?? Wat ben ik vergeten???
D.: 
jij bent echt slecht…
Ik: Wot wot wot??? Zeg pleasssse…wat ben ik nou weer vergeten???? Shit er staat niks in mijn agenda. Wat heb ik gemist? Een uitvaart? Verjaardag? Examens??
D.: Je gaat die dag mee naar Zumba
Ik: Oh God.
Dit gesprekje suggereert dat D. graag aan Zumba doet.
Dat is niet waar.
De enige reden dat hij mij meevroeg, was omdat ik als entertainer mee moest.
Ik was de clown, die D. en Zus extra zou vermaken die dag.
D. weet immers net als Zus, hoe stom ik dit soort dingen vind en ik zeer zeker de choreo niet zou kunnen bijhouden.
Draaien, schudden en zakken met mijn heupen en billen gaan mij uitstekend af, maar dan wel gaarne op een lid en niet in een bomvolle zaal met hopsende dames.
Ik slaakte een diepe zucht en besloot zaterdagochtend dat ik echt zou proberen leuk te doen.
Ik zou zelfs leuk mee doen, beloofde ik.
Was het D. en Zus verdomme toch gelukt: ik voelde mij schuldig als ik niet op deze dag des oordeels met een stralende lach zou verschijnen.
Vlak voor aanvang van de les trof ik D. die stond te wachten op de hoek van de dans locatie.
Nadat ik tot mijn grote genoegen hoorde en zag dat D. te kampen had met een hysterische Tequila kater, schoot mijn ietwat brommerige humeur in een klap de hoogte in.
Net goed.
Niet veel later stond ik keurig opgesteld, niet eens achteraan!, in een zaal vol lachende, blije vrouwen (incl. Zus en haar vriendin S.) en een gekreukte kater man genaamd D., toen twee krijsende vrouwen stemmen loeihard door het zaaltje schalden
‘HOE LEUK DIT IS!’: de instructrices.
Dráma, dit soort dingen
Ze kwamen springend en dansend de zaal in en heten ons allen springend en dansend welkom.
Het enige wat ontbrak, was de high five.
Het kon nog erger, want haastig voegden zij er nog aan toe dat zij hier en daar in hun les ‘grappige elementen!’ en ‘humor!’ hadden verwerkt.
Nou, dat beloofde wat, knikten enkele reeds gehersenspoelde Zumbalingen elkaar verwachtingsvol en glunderend toe.
Nu zijn Zus en haar vriendin S. minstens zo allergisch voor blij-doenerij als ik.
Dus wierp ik een blik op hen in de hoop dat hun wenkbrauwen minstens zo hoog opgetrokken waren als de mijne, maar tevergeefs: gehard door jarenlange Zumba lessen van blije juffen, trokken ze zich niets meer aan van dat olijke gedoe en keken stoïcijns voor zich uit, zonder een spier te vertrekken, overigens.
Nog voor ik geacclimatiseerd was, barstte het los.
Net toen ik doorhad dat de les was begonnen en ik een arm zijwaarts hield, tegelijk twee stappen rechts deed, bleek de rest van de groep minimaal 54 pasjes verder te zijn.
Koortsachtig zocht ik met mijn ogen contact met mijn mede-Zumba kneus vriend D., die naast mij stond en net als ik, het gelukkig niet bijhield.
Dat luchtte enorm op: hij was jarenlang danser geweest, doet nog steeds mee in alle opzichten en ook hij faalde, gelukkig.
Ik onderdrukte de neiging om na 3 minuten weg te lopen, want dat was zielig voor Zus, zielig voor D. en zielig voor die krijsende instructrices die maar bleven volhouden dat dit echt ontzettend leuk en gezellig was: zo samen, met z’n allennnnn Zumba doen. Ook als je het niet kon of niet kon bijhouden, gewoon lekker meedoen, benadrukten ze nog een keer en verbeelde ik het mij nou, of keken ze echt naar D. en mij toen ze dit zeiden?
Ik ging er voor.
Tegen beter weten in.
Een uur heb ik het volgehouden. Inmiddels hield ik toch wel 4 van de 87 pasjes bij.
Ik vond het welletjes geweest.
‘Gaan we zo?’ vroeg ik op gepast zachte toon aan vriend D., maar vroeg het eigenlijk niet: het was meer bedoelt als mededeling.
‘Ik kijk het nog even aan,’ antwoordde Judas.
De vuile verrader vond het gewoon ineens ook leuk.
Mijn broeder.
Mijn medestander bleek een backstabbing bitch te zijn geworden na welgeteld 53 minuten Zumba!
‘Jij vindt het ook stom!,’ verweet ik hem en keek hem verontwaardigd aan.
‘Ja. Het is ook stom, maar toch vind ik het wel lekker. Zo weer eens een beetje bewegen. Ik gooi gewoon mijn eigen choreo er in, haha!’
Ik lachte mee als een boer met 6 ontstoken kiezen.
Niet veel later sloop ik weg. Stiekem.
Was het drama afgelopen? Natuurlijk niet!
Want eenmaal in de kleedkamer aangekomen, bleek ook net de tapdans les te zijn afgelopen waardoor minimaal 40 klikkende klakkers de kleedkamer bestormden.
Waarom zijn kleedkamer áltijd zo klein? Waarom staan er áltijd te weinig banken?
Het zweet brak mij nog meer uit. Hitte. Zweet. Eng zweet van andere mensen, dat ook nog.
Ik ademde het in. Weg! Ik moest weg hier!
Praktisch struikelend over mijn gehakte voeten ontvluchtte ik mijn nachtmerrie.
Ik slaakte een diepe zucht toen ik niet veel later nipte van een CC koffie, de rook tot in mijn tenen inhaleerde en Zus pingde dat ze maar moest laten weten als de les voorbij was.
Zus is hartstikke leuk. Ook heel lief en ook slim.
Ze kon er dan ook gelukkig hartelijk om lachen en trok zich er geen reet van aan toen ik diplomatisch opmerkte het niet zo mijn ding te vinden, dat ge-Zumba.
Toch was het een geslaagde dag.
Niet alleen omdat Zus hysterisch lekker had gekookt, maar vooral omdat we met z’n allen nog ontzettend lekker hebben zitten nazeiken, mopperen en afkraken.
Toch wel lekker, dat Zumba.
Oh ja.
Didactisch gezien zoog deze les ook nog.
’t Lag dus echt niet uitsluitend aan mijn anti Zumba flow, gebrek aan coördinatie, gebrek aan leukheid en anti-sociale sport gen.
