Het dickolleté effect

Uit onderzoeken naar waar vrouwen op letten bij een man, blijkt dat vrouwen behalve naar zijn ass en ogen, ook (onbewust) naar zijn dick kijken.
Dus ook, of juist!, als deze nog veilig verpakt zit in een broek.
‘Dat is onzin,’ schoot door mijn hoofd toen ik dit de eerste keer las, ‘dat doe ik helemaal niet!’.

Wij vrouwen zijn heus niet vies van een dick-keuring, maar waarom in hemelsnaam zouden wij, het volgens ons slimste, ontwikkelde en spiritueel hoogst ontwikkelde mens-soort (in tegenstelling tot het andere mens soort, die met slurfjes), hier naar willen kijken?
Er valt ook nog zo weinig te zien aan een ingepakte.
Valt de broek wijd dan zie je uitsluitend stof en valt de broek strak, je weet wel, zo’n ballenknijper, dan deel ik de goede man direct in de categorie ‘non-do-able’ want behalve dat hij een belachelijke broek draagt, is hij in mijn perceptie dankzij dat broekje
homo-achtig. En als hij dat niet is, dan toch wel een beetje.
Wel voor mij.

Het begluren van dat soort lichaamsdelen doen alleen mannen.
Die zijn zo stom met dat soort dingen.
Wij niet.
Mannen transformeren in blije, baldadige jongens zodra ze wiebelende ketsers zien in een strak topje of rond vrouwen bil vlees verpakt in een strakke broek.
Mannen veroorzaken verkeersongelukken, lopen tegen lantaarnpalen op, struikelen over rollator bejaarden wanneer zij een lekker wijf zien en hun nek praktisch verrekken door zich om te draaien om haar achterkant ook nog te kunnen checken.
Dit is geen verwijt, hoor. Het is eenvoudigweg een feit.
Mannen kunnen dat niet helpen,
want het móet.
Ze móeten het doen, er is geen ontkomen aan.
Een onbedwingbare drang maakt zich meester van hun brein, dat in een klap is verdwenen en overgenomen wordt door een tsunami van platte lust en dierlijke begeerte.
Vrouwen doen graag, ik ook uiteraard,
alsof ze dat bespottelijk vinden van die mannen.
Eigenlijk ook heel onwaardig en dom, want het is primitief en onderontwikkeld gedrag.
Maar we vinden het natuurlijk hartstikke leuk!
Is het niet omdat wij vrouwen de mannen hierom ontzettend vaak en hard uit kunnen lachen, dan is het wel omdat het ons een enorme booster geeft voor ons zelfvertrouwen
en ego.
Wij trekken natuurlijk niet voor onze lol pornohakken aan van 14 cm: die kleredingen doen ontzettende pijn aan onze poten.

Ik kijk graag naar mannen.
Een van de vele leuke dingen aan ouder worden, is dit kijken.
Als jongedame sla je je ogen neer of kijk je weg als een man kijkt.
Vooral als hij op Die Manier kijkt.
Inmiddels ben ik er achter gekomen dat hardnekkig terug blijven kijken veel leuker is.
Zijn eerste blik is zelfverzekerd, brutaal en hebberig.
Mijne priemend, soms met een ietwat spottende glimlach en hoog opgetrokken wenkbrauwen, (als hij lelijk is) en soms met een flirterig lachje (als hij aantrekkelijk is).
En ik hou vol, hè. Dus niet wegkijken, niet gedwee de ogen neerslaan, maar gewoon volhouden, al duurt het 20 seconden. En geloof mij, 20 seconden zijn ontzettend lang, lijken uren te duren, wanneer je deze battle voert met een totaal onbekende, bijvoorbeeld staande tegenover elkaar in de metro.
Tot nu toe win ik altijd.
Zodra zijn stoere, brutale, hebberige blik begint te wankelen, plaats maakt voor een vleugje verwarring (‘Huh? Zeg dame, jij hoort nu weg te kijken! Je fokt mijn game op! Kijk weg! Nu!’) weet ik al dat ik heb gewonnen.
Sommige heren proberen zich nog manmoedig staande te houden, tot ik ze nog dieper aan kijk.
Het is bijna aandoenlijk als hij verward, ineengekrompen en verslagen zijn ogen neerslaat en naar de grond blijft turen tot hij stiekem na een seconde of 10 toch weer kijkt om direct mijn priemende blik weer te zien, inmiddels ondersteund door een triomfantelijke winnaars lachje op mijn gezicht.
Sommige vind ik dan bijna zielig.
Daarom geef ik ze soms alsnog een lieve glimlach.
Als troost.

Nadat ik dat onderzoek voor het eerst voorbij zag komen, begon ik er op te letten.
Tot mijn grote schrik, verbijstering, afgrijzen en schaamte, ontdekte ik dat mijn ogen werden gezogen naar die plek.
Ja, daar ja.
Niet alleen bij leuke mannen.
Niet alleen bij aardige mannen.
Niet alleen bij supermooie mannen.
Nee, eenvoudigweg élke man!
Oud, jong, lelijk, mooi, stom, vies, walgelijk, homo, hetero, wit, zwart… Ze moeten er allemaal aan geloven.
Verschrikkelijk, vind ik het.
Menigmaal had ik oorlog in mijn hoofd met mij: ‘Niet kijken! Wat doe je nou, trut!? Straks denkt hij ook nog dat je hem lekker of leuk vindt! Focus! Focus op zijn ogen! NIET! KIJKEN!’
Dat is best lastig, want tijdens deze ruzie met mij, moest ik ondertussen ook nog gewoon een gesprek blijven voeren.
Lastig als je in een zakelijk gesprek zit, beschamend wanneer je met een te platonische vriend aan het babbelen bent.
Zodra de schreeuwende stem in mijn hoofd even zweeg, ging het weer mis. Whoop en ja hoor: daar gleed mijn blik weer zuidwaarts.

Vreselijk als ik dit vind, vertelde ik over het onderzoek aan alle vrouwen in mijn omgeving.
Net als ik ontkenden zij hardnekkig dat zij zich te buiten gaan aan dickolleté gluren.
Tot ze enkele weken later, helemaal ontsteld!, moesten erkennen tegen hetzelfde aan te lopen. Alhoewel ‘tegenaan lopen’ in dit verband wel heel optimistisch is uitgedrukt gezien het gemiddelde formaat van de Nederlandse man.
Hun ontsteltenis deed mij goed. Zo geneerde ik mij wat minder.

Vanaf nu ga jij er ook op letten. Vanaf nu ben jij (vrouw) net zo’n laag, onderontwikkeld, dom wezen als het soort waar wij ons tot nu toe niet mee associeerden.
Vanaf nu ga jij er ook op letten. Vanaf nu ben jij (man) in de positie dat, zodra jij haar betrapt op een korte blik naar jouw grote kleine vriend, jij heel vals mag grijnzen.
Geloof mij, dat volstaat om haar ineen te laten krimpen en in sommige gevallen er zelfs een heel stuk over te laten schrijven van maar liefst 993 woorden.

Vrouwen zijn net mensen.