Even the devil wouldn’t recognize you (but I do)

Een paar maanden geleden zag ik jou voor het eerst.
Ik was verbijsterd.
Als ik jou op straat zou zijn tegengekomen, zonder jou te kennen, zou ik nog geen millimeter voor jou opzij zijn gegaan.
‘Als ik nu niks doe, zou ik een flikker zijn. Je gaat zien. Ik weet waar je woont! Ik laat je afmaken door je eigen volk. Jij weet niet wie ik ben,’ waren jouw woorden in de nacht van 6 op 7 juni 2009 tegen Gersom tijdens een ruzie.
‘En jij was het dus? Jij…? Jij bent het…?’, schoot keer op keer door mijn hoofd toen je de rechtszaal binnenkwam en ik jou voor het eerst zag.

Ik keek naar jou.
Geen jongen, geen man.  Iets er tussenin.
Jouw postuur: kleintjes, tenger, bijna mager.
Net als jouw handen.
Net als jouw geweten. Jouw hart. Jouw ziel.
Jouw handen.
Jouw handen die de trekker hebben overgehaald.
Je zat daar.
Zwaaide en lachte naar de publieke tribune, waar jouw mensen zaten.
Je ontweek de blikken van de nabestaanden, negeerde de tranen.
Je pronkte met je welverdiende straat strepen die je opbouwde in de afgelopen jaren.
Je pakte je shine.
Schaamteloos, gewetenloos, meedogenloos, koud.
Net als jouw daden met als dieptepunt, of vanuit jouw wereld ‘hoogtepunt’, een moord.
Een maand voor deze moord heb je volgens het OM geprobeerd iemand dood te slaan met een barkruk.
Enkele weken later creëerde jij een kans om het hoogtepunt in jouw carrière te bereiken: vijf kogels beëindigden het jonge leven van Gersom.
Jouw kogels.

Tijdens de eerste zitting die ik bijwoonde, heb ik onafgebroken mijn blik op jou gericht gehouden.
Een fractie van een seconde en nauwelijks zichtbaar gleden jouw ogen langs het groepje nabestaanden, waar ik tussen had plaatsgenomen.
Een moment kruisten onze blikken elkaar.
Een moment keek jij mij recht in mijn ogen aan. Ik zag hoe jouw kin enkele millimeters omhoog ging en zag de hardheid in jouw ogen komen toen onze ogen elkaar doorboorden.
Een hardheid die ik als geen ander ken. Een hardheid die ik te vaak en teveel heb gezien.
Ik weigerde deze te verliezen. Niet van jou.
En dus verhardde ook mijn blik. Schoot onwillekeurig ook mijn kin omhoog. Seconden die een eeuwigheid duurden en die iedereen ontging.
Behalve jou en mij.

Je oogt als een jongen.
Je oogt als een van de vele kinderen en jongeren die ik in mijn leven en in mijn werk heb begeleid, geholpen, aangehoord, berispt en liefgehad.

Ik ben diegene die jou zou hebben begrepen.
Ik ben diegene die jou moed zou hebben ingesproken.
Ik ben diegene die zou benadrukken dat ik jou als mens niet veroordeel, afwijs of verafschuw, maar met zachte hand en soms harde woorden je zou confronteren met je daden die ik wél verafschuw.

Jij oogt als een van de velen die ik ken en heb gekend in mijn leven en in mijn werk.
Maar nu ben ik niet degene die jou moed in zou spreken. Jou begrijpt of jou zou begeleiden.
Vandaag en alle keren dat ik aan Gersom denk, ben ik uit-begrepen.
Vandaag was ik geen professional.
Vandaag was ik een van de mensen die zich wanhopig vastklampt aan het geloof in rechtvaardigheid en was ik daar voor mijn gabber Gersom en zijn naasten.

Twee meter was het.
Twee meter was je van mij verwijderd, toen je vandaag onder politie begeleiding binnen werd gebracht.
Ik kon je bijna aanraken. Ik voelde mijn hart bonken.

Bron afbeelding: www.gersomfrancisca.nl

Gersom was geen ruziezoeker.
Gersom volgde een HBO opleiding, hield van koken, dansen, diepe gesprekken, slap ouwehoeren en gezelligheid.
Gersom was geen ”werkloze jongeman zonder veel opleiding, met een voorliefde voor wapens en dure auto’s, die zich hinderlijk gedraagt in het uitgaanscircuit, met een criminele levenswijze en die graag wil imponeren als een keiharde jongen”, zoals de rechtbank jou typeerde tijdens een eerdere zitting.

‘Ik heb gebruik gemaakt van mijn zwijgrecht omdat dit verstandig was in mijn visie.’
‘Maar waarom? Als ik in uw plaats was en ik verdacht word van zo’n ernstig feit terwijl ik het niet heb gedaan en ik bovendien eenvoudig aan kan tonen dat ik het niet eens gedaan kan hebben, zou ik graag een verklaring afleggen.’
‘Ok.’
‘Ja, u zegt nu ‘ok’, maar u heeft twee jaar lang gezwegen. Nu verklaart u ineens dat u die bewuste nacht van de fatale schietpartij bij uw vriendin heeft geslapen. U verklaart dat u naar haar toe bent gegaan vanuit de stad, vlak na de ruzie met Gersom. U heeft dit niet eerder verklaard. Uw vriendin heeft eerder verklaard dat zij niet wist waar u de bewuste nacht en de ochtend was.’
‘Ja.’
‘In de arrestantenbus werden u en uw vriend afgeluisterd. Daarop is duidelijk te horen dat u zegt: “Ze hebben niets, behalve die ene telefoontap.” Tevens werden door uw andere woorden de suggestie gewekt dat u het er op aanstuurde dat uw vriend zou verklaren dat hij had geschoten. In de bewuste telefoontap is ook te horen dat er wordt gezegd: “We hebben hem gepopt”. U zegt dat dit niet uw stem is. Hoe verklaart u dit alles? Waarom? Waarom heeft uw gezwegen de afgelopen twee jaren? Waarom heeft uw vriendin toen verklaard dat zij niet wist waar u was op die ochtend van de fatale schietpartij?’
Het bleef stil.
En eventjes, héél eventjes, viel je uit je rol toen je net ietsje te opgefokt een nietszeggend antwoord op al die prangende vragen gaf van de rechter, waar je uiteraard geen antwoord op kán geven.
Want jij was het. Jij deed het. Jij hebt bloed aan je handen.
En deze bloedsporen kunnen en zullen nooit meer weggewassen worden.

Als het aan het OM ligt, krijg jij alsnog 14 jaar.
Je zit al dik 2 jaar, er zal 1/3 van je straf afgaan wegens goed gedrag. Tegen de tijd dat je vrijkomt zal je dus rond de 30 jaar oud zijn.
‘Stel dat u nu vrij zou komen, wat zou u dan doen met uw leven?’ vroeg de vrouwelijke rechter jou, vlak nadat zij zojuist jouw eerdere veroordelingen, jouw straat CV, had opgesomd.
‘Naar school gaan.’
Het was bijna lachwekkend, als ook deze leugenachtige woorden en walgelijke situatie niet zo intriest zouden zijn.
Dat had jezelf ook wel door, gezien de lichte aarzeling die duidelijk hoorbaar was in jouw stem toen je deze woorden uitsprak.
Maar ach, niet geschoten is altijd mis, toch?
Had je toen maar niet geschoten, dan was het inderdaad mis geweest en had Gersom nog geleefd.
Had je toen maar gekozen om weg te gaan, in plaats vanuit jouw gekrenkte ego je wraakzucht en blinde razernij te voeden.
Had je toen maar iemand naast jou gehad, die jou weerhield, kalmeerde en jou in de hand wist te houden.
Toen en ooit.
Ooit, heel lang geleden, toen jij ergens in jouw leven het spoor bijster raakte en jij een weg insloeg die onomkeerbaar is.

Nu heb je je shine.
Je straatstrepen.
Je streetcredits.
Je hood award.
Zeg mij Yaron, was dit het waard…?

Ik ben degene die vermijd te oordelen of te veroordelen.
Elke zitting waar ik jou zie en zal zien,  vecht ik tegen mezelf en vecht ik voor alles waar ik oprecht in geloof.
Ik doe mijn best te zien dat ook jij een mens bent. Iemands zoon bent. Dromen had.
Ik geloof in vergeven, alleen al omdat vergeven de grootste verlichting schenkt aan een met haat vervuld hart.
Vergeving schenken bevrijd en verlicht.
Ik doe mijn best.
Maar ik faal.

Bron illustratie: www.gersomfrancisca.nl

Ik faal op het moment dat ik de moeder van Gersom spreek en ineen krimp door haar voelbare verdriet.
Zelfs of misschien wel juist als zij en alle andere nabestaanden zo hun best doen om hun pijn te verbergen. Het soort pijn dat nooit meer overgaat of beter wordt.

Ik faal wanneer ik de bijna bittere smaak op mijn tong proef van koude haat.
Moge God jou vergeven, want hoezeer ik ook mijn best doe, ik kan het niet…

Over twee weken is de uitspraak.
Wat de uitspraak ook zal zijn, er is een ding genaamd ‘karma’.
Karma is die nastiest, bad ass, most evil bitch die een mens zijn pad kan kruizen. En het ergste is: aan die bitch is geen ontsnapping mogelijk.
Karma doet niet aan advocaten, rechtszittingen of hoger beroep.
Karma oordeelt niet, veroordeelt niet, deelt niet uit.
Karma geeft slechts terug.
Noot:
Een andere verdachte/betrokkene van de moord op Gersom, is 3 weken na de moord op Gersom door een motorongeluk om het leven gekomen.
Uit onderzoek bleek dat het ging om een verkeersongeluk.

Eerdere blogs over de moord op Gersom:
Voor altijd offline
10 jaar voor levenslang

Overige media:
Filmpje van Gersom en zijn hond
Rechtbankverslag
Het Parool
Gersom’s RIP page
Gersom’s Hyves