Troost handen

Terwijl Echtgenoot en ik ons net hadden gesetteld aan de tafel in het restaurant, verkende ik automatisch de omgeving met mijn ogen. Mijn blik gleed langs de mensen.
Echtgenoot en ik doen regelmatig wat elk ander leuk, puberaal stel doet: bijnamen geven, raden hoe vaak ze het doen, of ze zich ontharen en uiteraard het top spel ‘voor hoeveel?’ spelen.
Bij dit enige spel zoek je het type uit waarvan je zeker weet dat je partner het verafschuwd. Het is dan de sport iemand te kiezen, die behalve non-fuckable voor jouw partner is, iemand te kiezen die minimaal in het bezit van ranzige uiterlijke kenmerken zoals kilo’s haren op plaatsen waar je dit zo heel erg niet wil zien of voelen, gebarsten eelt plakken onder voeten, koek-lagen op een tong en overige achterstallig onderhoud of nog beter: menselijke bouwvallen.
Bij het ‘voor hoeveel’ spel wordt er vaak ook onderhandeld tussen Echtgenoot en mij.
Als hij net iets te vrolijk toehapt om een soort Ma Tokkie te doen voor een miljoen, is voor mij al snel de lol er af. Dus verzin ik er dan bij dat hij het wel met zijn ogen open moet doen. Een uur lang. En haar diep in de ogen moet aankijken. En ze een week niet heeft gedoucht.
The sky is the limit, dus je kunt zelf bedenken hoe oneindig veel smerige varianten je kan bijverzinnen voor je partner!
Terwijl mijn blik speurend langs de andere gasten ging in de hoop een afzichtelijk ranzig wijf te checken die ik kon inzetten voor het ‘voor hoeveel’ spel, bleef mijn blik rusten op een tafel vlak naast die van ons.
Hij zat tegenover haar. Zonder twijfel waren ze een jaartje of 70 getrouwd.
Ze zaten voor zich uit te kijken en deelden behalve de tafel, verder niets meer. Al heel lang niet.
Ik hoopte nog dat ze ruzie hadden, want dat kan een hele goede en ook niet zo’n treurige reden zijn waarom een stel zwijgend aan een tafel zit in een echt wel leuk restaurant.
Ik bedoel, zwijgend tegenover elkaar een Big Mac naar binnen schuiven, is redelijk normaal. Maar het wordt wat anders als je Samen Uit Eten bent.
Ik vergat mijn ‘voor hoeveel’ spel en blijf stiekem gebiologeerd kijken naar Cees en Julia, zoals ik ze had genoemd.
Tien minuten verstreken.
Cees bestelde nog een koffie voor allebei. Misschien had ik het heel mooi, romantisch en lief moeten vinden dat Cees zomaar zonder te vragen al wist dat Julia ook nog een bakkie wilde. Maar het was niet mooi. Het was niet lief. Het was allesbehalve romantisch.
Na dik twintig minuten, nog altijd zwijgend en de kop koffie achter de keurige kiezen, blikte Cees naar Julia en knikte kort. Verveeld. Onhoorbaar zuchtend.
Julia antwoordde door Cees onverschillig aan te kijken, haar kin ietsje te laten zakken en haar wenkbrauwen iets omhoog te trekken.
Zwijgend stonden zij op.
Zwijgend zag ik ze langzaam in de verte verdwijnen op de boulevard waar het restaurant aan lag.
Twee mensen naast elkaar, mijlenver uit elkaar.
‘On-voor-stel-baar,’ mompelde ik tegen Echtgenoot op, die ik eigenlijk was vergeten deelgenoot te maken van het spetterende stilspel dat ik zojuist had gevolgd.
Vragend keek Echtgenoot mij aan.
‘Dat stel net naast ons,’ knikte ik richting het lege tafeltje naast ons, waar twee droevige lege koffie kopjes op stonden, ‘ Dat stel, heeft gewoon 20 minuten lang niets gezegd! Niets! He-le-maal niets! En ik weet zeker dat ze geen ruzie hadden. Daarvoor waren ze te oprecht onverschillig. Niet demonstratief onverschillig. Het was echt! Ik weet ook zeker dat het geen fijne stilte was. Het was een koude stilte. De stilte die mensen hebben die te lang
bij elkaar zijn, maar ooit bij elkaar bleven vanwege de kinderen of het gedoe van de hypotheek. Ik word er droevig van. Ik beloof je schat, als wij ooit zo worden, dat we dan echt gaan scheiden. Al ben ik 70. Al hebben we honderd hypotheken.’
‘Tuurlijk!,’ knikte Echtgenoot geestdriftig, ‘maar dat zal denk ik niet zo snel gebeuren bij ons,’ knikte hij mij glimlachend toe terwijl hij zijn warme, krachtige handen over de mijne legde.
Goeie mannen handen zijn warm, liefdevol, vertrouwd, krachtig. Troost-handen.
Echtgenoot heeft twee van die handen.
En terwijl ik geniet van hem, van ons, van onze stomme spelletjes zoals het ‘voor hoeveel’ spel, vraag ik mij af hoelang het geleden is geweest dat Julia troost-handen heeft gevoeld.
Hoelang het geleden is dat ze Cees heeft gemist en oprecht tegen hem uitsprak hoe verschrikkelijk veel ze van hem houdt, waarna Cees haar met die blik aankeek waardoor elke vrouw, ongeacht haar leeftijd en uiterlijk, zich de mooiste, liefste, lekkerste vrouw van de wereld voelt: zijn meisje, zijn koningin.
Soms zijn woorden overbodig. Maar sommige woorden zijn nooit overbodig.
‘Ik hou zoveel van jou,’ zeg ik nauwelijks hoorbaar en ik voel mijn woorden in
mijn hart en ziel.
[facebook_ilike]