Een man heeft een liefdesrelatie van 100 jaar met zijn vrouw. Hij komt in een mega crisis, omdat zijn vrouw op het punt staat hem weg te doen.
De man gaat kapot, huilt en smeekt thuis er op los, maar zwijgt als het graf over alle drama tegenover zijn vrienden.
Dat zijn dus diezelfde vrienden die hij na een biertje of zes altijd zijn bloedbroeders noemt.
De bloedbroeders kennen de ongeschreven wet, dus vraagt de broeder vooral niet door wanneer zijn beste maatje bloedchagrijnig is en er al weken uitziet als een vaatdoek. Dat zou immers bemoeizuchtig zijn en respectloos. Ze zijn natuurlijk geen wijven!
Dit is zo not done bij vrouwen vriendschappen.
Vrouwen bespreken het drama namelijk al voordat het goed en wel gerijpt is. Sterker nog, het bespreken is een zeer belangrijk onderdeel van het rijpingsproces!
Haar vriendinnen weten al maanden van hun relatie drama af, terwijl hij zich van geen kwaad bewust is of ieder geval doet alsof.
Urenlange praatsessies met haar zusters gaan vooraf aan die dag dat ze haar koffers pakt. Dat praten gebeurt op alle denkbare manieren en momenten: telefonisch, via ping, whatsapp, msn, email en live tijdens een vrouwenmiddag/avond/nacht.
Een man voert deze diepgaande gesprekken tijdens het stappen, waar hij terloops het grootste drama in zijn leven vertelt aan zijn beste gabber.
‘Hoe is het met vrouwtje dan?’ schreeuwt vriend 1 boven de knalharde muziek uit.
‘Weet ik veel. Goed, denk ik. Dat kutwijf!’ brult vriend 2 terug.
‘Wat dan?’
‘Gaat effe niet zo lekker.’
‘Ah man, komt wel weer goed!’
‘Nee hoor, laat maar gaan. Ze heb d’r spullen vorige maand al weggehaald.’
‘Serieus? Klote!’
‘Ja, zo gaat dat hè, al die wijven zijn uiteindelijk hetzelfde. En ik zweer het, ik wist van niks! Zomaar! Zomaar ineens zegt ze dat ze het zat is. Blind in mijn ogen, ik weet nog steeds niet wat er is!’
‘Klote! Maar ze komt wel weer terug. Let op mijn woorden.’
‘Nou, eigenlijk vind ik het wel best zo. Nog een biertje? Hey zondag Feyenoord Ajax! Wil je nog gaan?’
En dat was het dan.
Mannen vinden het onnodig, misschien ook een beetje nichterig, om bij elkaar uit te huilen.
Samen op vrouwen schelden als ze dronken zijn, dat kan natuurlijk altijd en dat gaat ook altijd heel goed.
Mannen huilen stiekem om haar wanneer ze alleen thuis zijn gekomen na kroegbezoek of een lange werkdag en zij in het ineens zo grote, koude aandoend bed liggen met het licht uit.
Alleen, in het donker.
Vrouwen vergieten zwembaden vol en iedereen mag, (lees: moet) het weten.
Iedereen die een vrouw met liefdesverdriet ontmoet, vraagt zich ernstig af of het ooit nog goed met haar zal komen: ze ziet er niet uit, jankt onafgebroken, herhaalt 80 keer hetzelfde en zweert luidkeels ‘nooit meer een relatie aan te gaan!’, ‘nooit meer nog zo’n hond te vertrouwen!’ en dat ze ‘het nu echt niet meer doet!!’
Wat die ‘het’ dan ook moge zijn.
Al deze ‘nooit meers’ duren een paar weken. Meestal gaat het weer een beetje zodra ze haar nieuwe Ware Liefde nummertje zoveel ontmoet.
Ook dat is anders bij een man.
Mannen worden niet zo makkelijk verliefd of zijn gewoon beter in het maken van het onderscheid tussen liefde en lust. Dat kan ook.
Een vrouw heeft wel 3 of zelfs nog meer Ware Liefdes per leven.
Een man vaak maar 1, hoogstens 2.
Maar als hij verliefd wordt, zit het diep. Metersdiep. En berg je als juist die chick zijn hart breekt!
Want boeten zullen ze dan! Allemaal! Wel zijn hele leven lang!
Elke vrouw die daarna zijn pad kruist, moet niet alleen boeten voor wat De Ex ooit deed, maar moet zich ook jarenlang blijven bewijzen tegenover hem hoe ont-zet-tend betrouwbaar, loyaal, lief, eerlijk, oprecht en bovenal trouw ze is.
Dat diezelfde vrouw die zich moet bewijzen zelf tig keer vaker op haar bek is gegaan met mannen, boeit hem niet.
Dat is namelijk ‘heel anders!’ dan zijn gebroken mannen hart. Nee zeg, een herhaaldelijk gebroken vrouwen hart is natuurlijk veel minder erg, veel minder zielig dan de enkele barst in zijn hart.
Ik ben naar schatting, bij 3 mannen De Ex.
De laatste keer dat ik een mannenhart aan gruzelementen sloeg is al wat jaren terug.
Dit gebeurde overigens pas nadat ik er een beetje genoeg van had dat ik als zijn persoonlijke boksbal werd gebruikt, dus bespaar me scheldende comments en emails over hoe gemeen ik ben.
Mijn vader verwonderde zich er over dat ik geen traan liet nadat ik zijn sorry ass had verlaten.
‘Jullie vrouwen zijn keihard als het er op aankomt,’ zei hij verwijtend als eigenaar van een gebroken mannenhart, dat hij overigens diep koesterde om zo het perfecte excuus te hebben zich nooit meer te hoeven openstellen voor een nieuwe liefde.
‘Ik snap er geen hol van! Hoe kun je zo emotieloos zijn na een breuk!?,’ vroeg hij mij beschuldigend.
Ik dacht even na.
Ineens wist ik het: ‘Wij hebben al onze tranen allang gelaten. Onze tranen hebben wij verspreid over al die jaren. Wij huilden toen jullie vonden dat we aan het zeiken waren. Toen jullie voor de zoveelste keer beloofde het niet meer te doen, maar het toch weer deden. Onze zichtbare en onzichtbare tranen lieten wij vallen toen we nog in jullie geloofden en hoopten dat het beter zou gaan. Het weer zou worden als eerst.
Wij huilden al die keren dat jullie geïrriteerd zuchtten, omdat wij wilden praten.
Al die keren, dat jullie alles en iedereen belangrijker vonden, dan ons. En met de laatste traan die we wegveegden, werden jullie ook weggeveegd uit ons hart.’
Mijn vader was stil geworden na mijn woordenstroom en ik wist dat hij terug dacht aan al die keren.
Cuz when a woman’s fed up 
(No matter how you beg, no)
It ain’t nothing you can do about it
(Nothing you can do about it)
It’s like running out of love
(No matter what you say, no)
And then it’s too late to talk about it
(Too late to talk about it)
Link track
