Deel I lees je via deze link
Hem over een tafel heentrekken in de armoedige snackbar met de zuur smakende patat en zijn neus net zo lang slaan, tot het verbrijzeld is.
Of nee, hem pakken op het pleintje zodat vooral zoveel mogelijk van zijn vrienden het zien.
En dan slaan, met een hele dikke hondenketting, omdat hij zo van kettingen houdt, toch?
Niet mijn man, niet mijn vrienden, maar ik zal het doen. Los van het feit dat ik het graag zelf wil doen omdat het mij heerlijke genoegdoening zal schenken, staat mijn ego het niet toe dat een ander opdraait voor mijn shit, maar eigenlijk zijn shit.
Maar bovenal wil ik het zelf doen, omdat het de vernedering af maakt, compleet maakt, de kers op mijn stukkie taart is: een gruwelijk pak slaag, liefst met blijvend letsel of dan in ieder geval een chronisch scheefstaande neus, van een vrouw.
Een Vrouw.
Ik zou hem zijn gejatte broek van zijn kippenkont aftrekken. Hem in zijn blote reet als een klein kind afrossen terwijl hij huilend probeerde weg te komen.
Ik zou…
De pijn in mijn gespannen kaken en de door mijzelf stuk gekrabde huid aan de zijkant van mijn duim, verstoren mijn gedachten.
Zuchtend draai ik mij voor de zoveelste keer om in bed: 03.00 is het. Weer.
Een maand lang heb ik elke nacht wakker gelegen, talloze scenario’s doorgenomen.
‘Laat het los,’ zeiden ze. ‘Je gaat er never achterkomen wie het was.’
Ik kwam er achter wie het was.
‘Maak het niet groter dan het is. Gebruik je energie voor positieve dingen, dit is killing voor jezelf, dat is hij echt niet waard,’ zeiden ze toen.
Nou en of hij het waard was.
En ik vond het hartstikke positief om mij vast te houden aan mijn obsessie genaamd Ayman, die mij in mijn eigen straat had beroofd door mij van achter aan te vallen en in een fractie van een seconde mijn ketting van mijn hals had gerukt om er daarna net zo snel vandoor te gaan als de andere ratten die we snachts vaak weg zagen schieten.
De optie ‘Laat het los’ was geen optie, net als het eerdere ‘Je komt er toch nooit achter’.
‘Hij moet zich melden bij mij. Ik geef mijn woord dat ik hem niet sla, tenzij hij brutaal doet natuurlijk. Ik geef ook mijn woord dat ik geen geld hoef, want dan worden nog meer vrouwen slachtoffer omdat hij mij moet betalen. Ik draag hem ook niet over aan de politie omdat ik het nut er niet van inzie dat kleine poeplappen als hij daar terecht komen. Klappen en vastzitten heeft hij al te vaak gehad en het heeft geen reet geholpen,’ eindigde ik en keek de twee jongemannen tegenover mij aan.
‘Klopt,’ klonk het direct na mijn laatste zin, ‘Kijk maar naar mij.’
We schuilden in een portiek tegen de regen. Ik duwde mijn capuchon af en drukte mijn handen toen diep in mijn zakken.
‘Je gaat hem niet slaan?’ vroeg de ene met een doordringende blik van onder de rand van zijn pet uit. In zijn ogen was een mengeling van ongeloof en wantrouwen af te lezen.
Logisch: deze jongens kenden drie reacties als ze gepakt werden: een pak slaag van thuis, de ‘kofferbak’ oplossing van de straat of ook vervelend maar lang niet zo vernederend en fysiek pijnlijk: politie en justitie.
Ik schaamde mij dat ik hem ontzettend graag een kofferbakje wilde geven.
Ik was even stil, keek voor mij uit en antwoordde toen: ‘Nee. Ik zou niets liever, maar ik kan het niet maken. Ik kan het niet maken tegenover mezelf, vanwege alles waar ik in geloof en probeer over te brengen aan jullie. Ik kan het niet maken omdat het mijn baan kan kosten. Ik kan het niet maken omdat ik nu moet aantonen dat ik zelf doe, waarover ik altijd loop te preken.
Neemt niet weg dat ik hem alsnog de tering sla als hij bijdehand doet: dan is het geoorloofd naar mijn eigen rechtssysteem, snap je?’
Ze knikten. Zwijgend pakte de ene zijn blackberry en typte een bericht op de ping.
‘Hij heb zich vergist, dat weet ik heel zeker. Jou had íe nooit mogen beroven,’ reageerde hij terwijl zijn vingers over de toetsen van zijn telefoon gingen. Onbewust had hij de nadruk gelegd op het woord ‘jou’.
Ik keek hem kort aan met opgetrokken wenkbrauwen en een flauwe glimlach om mijn lippen.
‘Ja, nee,’ haastte hij zich te zeggen, ‘hij moet sowieso natuurlijk niet doen, dit soort dingen, maar ja…je weet toch.’
Ja.
Ik weet toch.
‘Hij krijgt een week om zich te melden. Doet hij dat niet, dan dwingt hij mij andere stappen te nemen. De optie ‘ze laat het er wel bij zitten’, nou, díe optie bestaat dus niet. Dus dan dwingt hij mij om hem op te gaan zoeken in zijn buurt. Dat is niet handig, want dan loopt het zeker uit de hand. Dus tja, dan kan ik niet anders dan naar de politie gaan, hoe zeer ik dat ook liever niet wil doen. Trouwens, dan nog. Hij is toch zo stoer om vrouwen van achter te beroven? Laat me zien hoe gangster hij is als hij voor me zit.’
Ze zijn stil en knikken langzaam na mijn laatste woorden.
‘Ik vind het echt fok op voor je,’ zegt de ene. ‘Deze jonge gastjes snappen het niet. Hoe dan ga je roven in je eigen buurt? Hij is een kankerdomme poeplap. Maar hij is psychisch, hè, maar dat had je al gehoord, hè. Hij is niks.’ Hij spuugt op de grond, inhaleert diep de rook van zijn joint, blaast deze uit en geeft ‘m aan zijn gabber.
‘Ik heb echt respect voor hoe je dit aanpakt. Ik ga mijn best doen, oke?’
Zijn vriend knikt instemmend en inhaleert ondertussen tot in zijn tenen.
We kletsen nog wat, ze spugen nog wat, we lachen nog wat, ze inhaleren nog wat en zeggen elkaar dan gedag.
Ik krijg een hand en omhels hen daarna allebei.
Zij zijn de oudere gasten waar jongens als mijn straatrovertje zo tegenop kijken.
Zij hebben hun strepen allang verdient.
Zij zijn inmiddels ‘rustig geworden’ of hebben promotie gemaakt en hebben straatroof, auto kraken en andere ‘kleuter’ criminaliteit ingeruild voor het echte werk: de ene is net vrij na een ‘OV’tje’ en vertelt dat hij net is gestart met een nieuwe opleiding, de ander heeft te horen gekregen dat als hij nu nog een keer voor moet komen, hij langdurig mag vertoeven in een TBS kliniek.
Zij zijn mijn buurjongens en de nachtmerrie van Telegraaf lezend Nederland.
Ze weten wie ik ben. Ze weten waar ik vandaan kom. Ze weten hoe ik leef.
Ze weten dat ik hen en hun manier van leven begrijp.
Maar ze weten ook dat mijn begrip iets anders is, dan mijn goedkeuring.
Net zo goed dat bepaalde acties afkeuren, weer iets heel anders is dan oordelen of het veroordelen van de persoon die verantwoordelijk is voor die acties.
De straat heeft de afmeting van een Madurodam weggetje.
De straat is een hele wijk en niet zelden ook de omringende wijken.
De straat is Volendam: minstens zo roddelziek, bemoeizuchtig en burgerlijk.
Ons kent ons en praten is een van de belangrijkste daginvullingen als er niet wordt ‘gewerkt’.
Dat mijn straatrover wordt belaagd, verbaast mij dan ook niet. Voldoening stroomt door mijn vaten wanneer er dingen in mijn oor worden gefluisterd.
In eerste instantie had hij nog trots gelachen toen hem werd gezegd dat hij degene was die ‘die ketting had genakt’.
Het werd wat ongemakkelijker toen het aantal mensen, zowel uit onze eigen buurtje als uit oud-zuid en west, hem vertelden dat hij ‘de verkeerde had gepakt’.
Hij kreeg het benauwd toen de mensen behalve in aantal, ook in fysieke grootte en omvang toenamen en in vriendelijkheid afnamen.
Hij raakte in paniek toen hem werd ingefluisterd dat ‘ze’ alles wisten. Ook zijn adres.
De boodschap dat hij zich moest melden negeerde hij door steeds luider te verkondigen dat niet hij, maar die ene die verderop woonde, het had gedaan. Die ene, waar hij ook mee hing ja. Die ene die hij nu keihard nakte door hem de schuld in de schoenen proberen te schuiven. Juist ja, zijn eigen mati.
‘Ze’ wisten inderdaad inmiddels alles. Veel meer dan ze ooit zouden vertellen.
Mijn interne oorlog ging in rap tempo richting een hoogtepunt naarmate mijn insomnia toenam en mijn oververmoeidheid mijn krankzinnige razernij extra voedde.
De eerste dag nadat het was gebeurd had ik gezegd dat ik hem wilde spreken.
Een paar dagen later riep ik dat hij best wat klappen mocht krijgen, graag met wat letsel zodat hij mij nooit meer zou vergeten.
Een week later schreeuwde ik doldriest van woede dat hij kapot moest.
Ik huilde kokende tranen. 
Tranen van toen die weer tranen van nu waren geworden.
En alleen al daarom moest hij boeten.
‘Laat het gaan,’ zeiden ze zachtjes, terwijl hun blik bezorgd over mijn bleke, verbeten gezicht ging.
‘Nee,’ reageerde ik en onderdrukte mijn woorden die ik hen toe wilde schreeuwen.
Over hoezeer ze het niet snapten. Over dat dit over veel meer ging dan een stomme ketting.
Fok die ketting. Hem wilde ik. Ik wilde hem tegenover mij en luisteren zou hij, dát moest hij.
‘Maar oke, je weet nu wie het is. Wat denk je er nou helemaal uit te kunnen halen als je hem te spreken krijgt? Denk je echt dat je hem kan veranderen? Tot hem door kan dringen? Ik ben zo bang dat je jezelf alleen maar nog meer pijn doet als je hem ziet en het dan alsnog escaleert,’ zeiden ze.
‘Nee. Niet.’
Ik zuchtte vermoeid voor ik besloot het nog een keer uit te leggen.
‘Als jij nou moet schijten, hè, boeit het jou dan hoe jouw stront in de pot beland of in welke pot? Nee toch? Nou, zo voelt het voor mij. Ik heb een berg stront die ik kwijt moet en Ayman is de pot waar ik het in ga leggen en hoe die stront weggespoeld wordt, zal mij aan mijn reet roesten. Ik doe dit niet voor hem, ik doe dit voor mij. Niemand, maar dan ook echt helemaal niemand gaat mij daarvan weerhouden: jij niet, jullie niet, de politie niet.’
Tuurlijk meldde hij zich niet binnen de gestelde termijn van een week.
Ik had het even gehoopt, maar na alle informatie die ik over hem had gekregen, wist ik al snel dat hij daar het IQ en het karakter niet voor had.
Hij was immers een poeplap.
Een geboren loser. Letterlijk. Vanaf zijn geboorte leek zijn agenda in dit leven al vast te staan: professionele loser.
Ondanks de hulp, de medicijnen en de liefde van zijn ouders die inmiddels radeloos waren.
De schande waren ze noodgedwongen allang voorbij.
Een dag na zijn 16e verjaardag werd hij smorgens vroeg van zijn bed gelicht.
Ik liet op straat weten dat dit mijn speciale verjaardagskado voor hem was geweest en ik daarmee, in tegenstelling tot hem, dus wél mijn woord was nagekomen.
Ondanks ik de belangrijkste regel had verbroken door hem over te dragen aan de politie, wisten ze ook dat ik in mijn recht stond om zo te handelen: hij had de kans gekregen om het onder elkaar recht te zetten en hij had deze kans niet gepakt. Het alternatief voor de politie zou de kofferbak zijn: dat weigerde ik.
Door die kans te geven, had ik ook al een belangrijke regel overtreden: ik was aardig geweest tegen iemand die dit allesbehalve verdiende. Maar ja, soms toont het niet laten gelden van je macht, juist nog krachtiger je hoeveelheid macht aan: vooral als zij weten dat je er ook voor had kunnen kiezen je macht wel te laten gelden.
Dit gegeven compenseerde mijn onterechte, misplaatste aardigheid die in dit geval niet meer als zwakheid of angst kon worden betiteld.
Met mijn ene voet in hun wereld die deels ook de mijne was en mijn andere voet in de andere wereld, balanceerde ik.
Soms was het verdomde lastig om mij staande te houden en vast te houden aan mijn overtuigingen.
Op straat geldt een heel ander wetboek.
Los van mijn ego en rechtvaardigheidsgevoel, werd ik na deze roof actie gedwongen te reageren, wilde ik ooit nog normaal en met opgeheven hoofd door mijn wijk kunnen fietsen en mijzelf recht in de spiegel aan kunnen kijken.
‘Reageren’ is op straat iets anders dan een gesprek aan gaan waarbij ‘elkaars standpunt en emoties worden gerespecteerd en erkend in een veilige, open en eerlijke communicatie die constant wordt bewaakt en dus wordt gewaarborgd opdat er ruimte is in dit proces voor het ventileren en kanaliseren van emoties teneinde tot een overeenstemming te komen.’
‘Reageren’ is op straat uithalen. Liefst zo hard, zo snel en zo vernederend mogelijk.
Maar wat als dat niet strookt met hetgeen waarin je gelooft?
Wat als je diezelfde straatjongeren elke dag weer probeert bij te brengen dat geweld een laatste en niet de eerste oplossing is? Je hen onderwijst, bewust probeert te maken over de gevolgen van wapenbezit, je de pijn vertelt en laat zien van de mensen die een naaste hebben verloren door dat soort geweld?
Wat als je jezelf er dan op betrapt, dat je elke nacht wakker ligt, omdat je op dit moment niets liever zou willen dan te reageren zoals op straat gebeurt…?
En wat als je weet dat de mensen in je omgeving staan te trappelen om te reageren? Sommigen van hen bijna ruzie met je maken, omdat je nog steeds weigert te zeggen waar die kleine straatrat woont?
Mijn hoofd stond op ontploffen.
‘Ik waardeer jullie inspanningen, maar weet je, voor mij hoeft ie niet eens vast te zitten. Het helpt toch niet. Ik wil hem gewoon spreken. Ik geloof niet in gevangenisstraf bij dit soort kneuzen. Met alle respect,’ voegde ik er nog plichtmatig aan toe en keek de rechercheur aan die zich enorm aan het inspannen was om de bewijslast van mijn dader dicht te spijkeren. Het dossier van mijn dader had inmiddels het formaat van een telefoonboek, wist ik.
Hij knikte langzaam, slaakte een zucht, beaamde mompelend wat ik zei en ik vond hem zomaar per ongeluk aardig toen ik zag dat hij heel goed begreep wat ik wilde.
‘Ongeacht wat justitie met hem doet, ik zál hem spreken,’ vervolgde ik. ‘Ook als hij daarna aangifte tegen mij wilt doen omdat ik hem op ga zoeken. Ik kan dit niet loslaten zolang ik hem niet tegenover mij heb. Hij moet leren de verantwoording te nemen voor de shit die hij doet. Naar mijn normen en waarden houdt dat in dat hij de confrontatie aan gaat met mij. Ik wil zien wat voor held ‘ie is,’ voegde ik er nog toe.
Een week later stapte ik de kamer binnen van zijn rector die plaats had genomen achter zijn bureau: ik had hem mijn woord gegeven dat ik zijn pupil, mijn straatrover, niet zou slaan.
Daar zat ‘ie dan. Naast zijn moeder en zijn begeleidster.
Hij kon mij niet aankijken. Mijn blik gleed over zijn te dunne, te kleine lijf. De knokige knietjes staken door zijn dure, maar alsnog armoedige, afgedragen spijkerbroek. Zijn Gucci petje zette hij constant op en weer af.
Hij had nog niet eens baardgroei.
‘Ik heb het niet gedaan!,’ riep hij voor de zoveelste keer, maar nu op huilerige toon uit.
‘Kijk me aan,’ zei ik.
‘Ja maar ik heb het niet gedaan! Ik zou toch niet huilen als ik het had gedaan? Als ik het had gedaan zou ik gewoon lachen maar ik heb nog nooit diefstal met geweld geleegd!’
Er viel een pijnlijke stilte na zijn laatste, correct uitgesproken juridische term, afkomstig uit zijn onderontwikkelde, ongeschoolde mond. Hij had het zelf niet eens door: te dom en bovendien op dit moment te druk om er een paar tranen uit te persen.
‘Kijk mij aan,’ doorbrak ik de stilte.
Voor de eerste keer in het gesprek keek hij mij recht aan.
Mijn donkere ogen doorboorden de zijne en in de twee seconden stilte die volgde waarin wij elkaar aankeken, bereikte mijn interne strijd waar mijn blinde haat alles op alles zette om te winnen, het ultieme hoogtepunt.
Maar ik won.
‘Ik heb heel veel tranen van kinderen gezien. Maar jouw tranen overtuigen mij geen seconde. Berg ze dus maar op. Draai de kraan dicht. Shit werkt niet.’
‘Nou oke dan zeg ik niks, oke, ik heb het niet gedaan, ik krijg zomaar de schuld, maar laat maar! Ik zeg niks oke, ik zeg wel niks meer,’ riep hij nog steeds huilerig uit en vouwde toen als een verontwaardigde kleuter zijn armen over elkaar.
‘Heel goed. Zeg inderdaad maar niks. Ik heb jouw bekentenis of ontkenning niet nodig. Ik wil alleen dat je luistert,’ zei ik. Ik was naar voren gebogen en bracht mijn lichaam en gezicht dichter bij hem.
Hij deed zijn best ontspannen, onverschillig over te komen, maar ik voelde zijn angst en hij wist, dat ik het wist.
Ik liet een stilte vallen en verzekerde mij er van dat ik zijn aandacht had. Dat was al moeilijk genoeg, had ik vastgesteld in het afgelopen half uur: beroepsdeformatie, heet dat geloof ik.
Gedurende het hele gesprek had ik hem onbewust geobserveerd. Ik had gezien hoe zijn ogen constant heen en weer schoten. Ik zag hoe zijn kinderlijk kleine handen aan zijn petje en aan broek frummelden en op zijn blaas drukten: precies zoals een kleuter doet wanneer hij heel nodig moet plassen, maar dit zelf nog niet echt doorheeft. Geen seconde kon hij stilzitten. Het merendeel van het gesprek, vooral als zijn rector, moeder of begeleidster spraken, was hij er niet. Hij keek voor zich uit en de cocon waarin hij zich dan bevond, was bijna zichtbaar.
Drie had ik er tot nu toe geteld.
Drie verschillende gezichten met ieder zijn eigen karakter: de stoere straat gast, de treurige, zwakbegaafde jongen met een stoornis en een gigantische ontwikkelingsachterstand en de sociaal wenselijke straat gluiperd die zich in deze situatie voordeed als de bange jongen die zijn moeder zo graag nog in hem had willen zien.
‘Je hebt je niet gemeld. Dat vind ik jammer want dit, dit gesprek was het enige wat ik van jou wilde. Ook dat wist je. Ik weet wie allemaal naar jou zijn gegaan en met je hebben gepraat.
Elke dag roof jij. Je steelt, je rooft en dan noem ik nog niet eens al het andere wat ik van je weet.’
Ik liet een waarschuwende stilte vallen waarin ik direct de geschrokken uitdrukking in zijn ogen een fractie van een seconde zag waarna hij zijn ogen weer neersloeg.
Boodschap overgekomen en correct ontvangen.
Ik ging verder.
‘Je rooft omdat je er verslaafd aan bent: aan de spanning, aan de manier van leven, de macht die je voelt als jij weer een vrouw van achter pakt en de angst in haar ogen ziet voor jou. Je kan ook eigenlijk niets anders en je bent er ook nog eens ontzettend goed in. Daarnaast hoop je er eindelijk een keer bij te horen. Respect te krijgen. Maar weet je, ze kakken op je. Dat weet ik namelijk ook. En weet je hoe dat komt? Kijk naar mij. Kijk naar wat ik draag. Ik draag geen merk. Ik doe mijn best niet om erbij te horen. Toch krijg ik meer respect en liefde dan jij. En ik weet, dat jij dat ook weet. Als ik dat stukje respect en die liefde niet zou krijgen van de straat, dan zat ik hier niet en had ik nooit geweten wat ik nu allemaal weet van en over jou.’
De kamer vulde zich met mijn woorden en bleven hangen boven Ayman’s hoofd. Langzaam daalden ze naar beneden en druppelden binnen in zijn systeem.
Hij keek weer op.
Er was een ding dat mij bij was gebleven tijdens de beroving: de uitdrukkingsloze ogen. Hij had geen ziel, had ik gezegd na afloop.
Ik keek weer in zijn donkere, lege ogen. Ik zag niets.
‘Zou het niet mooi zijn, als de jongens uit je buurt over jou zouden zeggen als je over het plein loopt: ‘Hey dat is Ayman, hij is echt een dope gast. Hij is een aardige jongen die je helpt als je het nodig hebt. Hij is geen nakker.’ Of als mama een keer tegen jou zou kunnen zeggen hoeveel ze van je houdt, hoe trots ze op je is, hoe blij ze met je is? Respect krijg je niet door dat gejatte G-Shock klokkie, een geroofde Dr Dre headset of Gucci petjes. Respect krijg je door wie en wat jij echt bent, hier, van binnen,’ zei ik en drukte mijn hand op mijn borst bij mijn laatste woorden.
De snik van zijn moeder klonk oorverdovend.
Langzaam vulden zijn ogen zich met tranen en voor het eerst in het gesprek zag ik het vierde gezicht.
Zijn gezicht.
Twintig minuten later stond ik op.
‘Nog een ding, ik herhaal het nog een keer zodat ik heel zeker weet dat je het begrijpt. Ik kan jou vergeven. Maar kom nooit, hoor je me? kom nooit meer in mijn buurt. Er zijn maar twee redenen waarom jij naar mij toe mag komen: als je je diploma hebt gehaald of als je echt verandering wilt in je leven. Verder: als wij elkaar zien in de buurt, dan draai je je smoel af en je kijkt naar de grond. Je kijkt mij niet aan, je zegt niets. Gewoon bek houden, smoel afdraaien, doorlopen. Duidelijk?’
Hij knikte.
Ik stak mijn hand uit.
Hij aarzelde. Niet uit dissrespect. Niet omdat hij onfatsoenlijk was. Oh nee, zeker niet.
Zijn hand waarmee hij de ketting van mijn hals had getrokken, legde hij toen behoedzaam in de mijne.
Een kinderhand.
Ik pakte zijn hand stevig beet, kneep er hard in, hield het net zolang vast tot hij mij kort aankeek.
Hij sloeg zijn ogen snel neer. Ik liet zijn hand los.
Zijn ogen staarden leeg naar de muur van de kamer.
Op weg naar huis woog ik 30 kilo lichter dan op de heenweg.
Naast de verlossing van mijn haat en het daarmee gepaarde gevoel van opluchting en bevrijding, was ik stiekem verdrietig om hem.
Deze jongen zou het nooit redden. Niet in dit leven.
Het getekende gezicht van zijn moeder brandde nog op mijn netvlies. Verslagen was ze. Ik had haar schaamte en zachte excuses aan mij weggewuifd door mijn hand over de hare heen te leggen.
De wind blies de laatste resten uit mijn hoofd. 
Ik had mijn eigen oorlog voor het eerst in mijn leven overwonnen.
En tegen beter weten in, hoop ik sinds dit moment nog steeds dat die droevige jongen met die lege ogen op een dag mij aan zal schieten om mij te zeggen met een krachtige blik in zijn ogen: ‘Ik heb mijn diploma gehaald, ik leef goed nu en mijn moeder is trots op me.’
‘The mind of a child is where the revolution begins
So if the solution has never been to look in yourself,
How is it that you expect to find it anywhere else?’
Immortal Technique – Caught in a hustle
The video cannot be shown at the moment. Please try again later.
‘Hà! Nu heb ik hem mooi beet! Dat zal hem leren! Minimaal een week geen sex! Ik zal hem klein krijgen. Góed voor hem! En als hij nog niet gehoorzaamt, nou dan krijgt hij nóg een week straf erbij!,’ denk jij wanneer je de oudste vrouwen truuk in zet in je relatie: een sex verbod.
Het warme water op haar huid voor de vierde keer die dag.
Wees gewaarschuwd, want nu begint het stukkie pas echt.
Ik wapper mij een ongeluk met mijn fijne nep wimpers en besloot voor deze keer een uitzondering te maken door dit typische vrouwen stukkie te schrijven.
Een half uur later zit ik rechtop op mijn ligbed.
- er ineens hysterisch veel covers worden uitgebracht van tracks die jij kent van way back en een jongere je misprijzend aankijkt wanneer je te blij het oorspronkelijke nummer laat horen en daar het toenmalige dansje op doet
met snoer had, muziek luisterde via cassette bandjes en een pick up waarop LP’s werden afgespeeld. Je dan ook weer moet uitleggen wat een LP is.
Het was een mooie dag. Het was een prachtige dag geweest.
Boven het geluidsgeweld schreeuw ik tegen nichtje dat het vast een geldtransport is ofzo.
Hierdoor kan het weleens mis gaan.
op wanneer je iemand treft die wél real is, die je wél dope vindt, die je eigenlijk dolgraag zou willen ontmoeten?
Ga je heel gauw schamen, jij natte krant! En doe alsnog wat je al jaren hoort te doen: word een MAN, doe alles om het goed te maken en toon die vrouw en je kind dat je van je fouten hebt geleerd. Het is niet te laat.
‘Volg de instructies!’ werd mij toegeblaft via mijn scherm.
Ik ben best sociaal.
jij bent echt slecht…
Uit onderzoeken naar waar vrouwen op letten bij een man, blijkt dat vrouwen behalve naar zijn ass en ogen, ook (onbewust) naar zijn dick kijken.
Nadat ik dat onderzoek voor het eerst voorbij zag komen, begon ik er op te letten.
Hoezo: ‘FREE’?!
Het beeld in de media was als volgt: de 15 jarige Jaimy reageerde op een Twitter oproep van Gregory om mee te doen aan een videoshoot.
Ik ga naar Jaimy’s account en mijn oog valt direct op haar profiel info bovenaan de pagina, waar als eerste ‘Teambisexual’ is te lezen.
Vrouwen voelen zich altijd schuldig.
Waar komt dit fulltime schuldgevoel toch vandaan? Ik kom er niet uit.
Koester jezelf en wees blij met wie je bent.
‘Diefstal is een strafrechtelijk delict dat bestaat uit het op onrechtmatige wijze eigenhandig in bezit nemen van andermans eigendom. Wie zich schuldig maakt aan diefstal wordt een dief genoemd, een vrouwelijke dief is een dievegge.’
Wetende, dat de ander dit absoluut niet wil.
Een kind is een schakel voor de rest van je leven.
Mannen zijn altijd verdacht.
Aan alle vrouwen die nu boos zijn omdat zij zich te goed herkennen in de beschreven rol van coldhearted bitch heb ik het volgende te zeggen:
Ik heb pakweg 30 jaar ontzettend mijn best gedaan om normaal te zijn.
gingen bespreken. ‘Jij hebt echt nooit drugs gebruikt?’
Het was voorjaar, 2002.
Ook als zij zichzelf daarmee in de vingers snijden.
Verleden jaar zomer stonden elke dag rond het middaguur ineens veel buurmannen gierend van het lachen op hun balkon aan de achterzijde van de woningen, dat uitkijkt op de gemeenschappelijke tuin die wordt omringd door een groot huizenblok.
Mijn kerstgedachten gaan uit naar jou.
Beste mannen,
afwijzing, nog steeds nukkig kunnen doen daarover.
‘Oh? Doe je dat voor werk? Nou! Poeh! Jeetje! Dan zal je het zwaar hebben, hè? Met al die verharding van de maatschappij. Die jongeren van tegenwoordig trekken maar messen te pas en te onpas, hè? En manieren hebben ze ook niet meer, hè? Je kan niets meer zeggen, tegenwoordig. Niets! Ja, zo is het toch?’
De maatschappij dat ben jij.
